Tristan Hoffman Challenge - Blog

Een geweldige happening!

,,Gekenmerkt en gehinderd door een hang en ook de mogelijkheden naar luxe, rijkdom en roem, vragen we ons af hoe we optimaal door ‘t leven kunnen. Wat een geluk  dat er in onze directe omgeving super ‘no nonsense’ mensen zijn , zoals de Hoffmans met al hun geweldige ‘helpers’! Niet lullen, maar poetsen en aan de slag voor minder bedeelde kinderen en op een geweldig efficiënte manier, met optimaal resultaat. Dit door een grote  inzet met aandacht, betrokkenheid en dadendrang. Daarbij een warme,open, menselijke sfeer...
 
De col de la Bonette beklimmen, dat alleen al  lichamelijk kunne , is een voorrecht; denk o.a.  aan de zieke medemens. Het deel uit kunnen maken van het systeem , dat onze minder bedeelden steunt, maakt het een dubbel voorrecht! Daarbij komt, dat een haalbaar  maar uitdagend, individueel trainings doel , voor ons absoluut goed en blijmakend is.
 
Donderdag jl.,vanaf  St Etienne de la Tinee ,over de col de la Bonette , naar Jausiers afgedaald ( per auto).Wat en adembenemende tocht  door  deze prachtige natuur. Op de col echter regen, mist, kou,  en een gladde weg.  "Help"  voor morgen...!
 
Het prachtige ,uit plm 1920 stammende, door een rijke textiel baron (handel met Mexico) ) gebouwd "kasteeltje ", diende als een perfect pied a terre .
 
De  mooie, clowneske "toespraak" van Tristan gaf reden tot lachen en zeker ook wat nadenken.
 
Dan, na forse en lekkere maaltijden, vol gestopt met koolhydraten, vrijdag ochtend de start op het dorpsplein van Jausiers, op weg naar een paar uur (?) genieten/ afzien/ verwonderen?! De eerste belevenis, na plm 10 min fietsen: een kudde van 1500 schapen, die we stap voor stap , onder luid  geblaat en veel stront passeerden. Het wegoppervlak is afgezien van de schapenkeutels van prima kwaliteit.

Naar boven in een eigen cadans, met af en toe iemand inhalen, maar ook ‘af en toe’ ingehaald worden, o.a. door Rik Wamelink, de TV interviewer op de fiets.., moest tijdens mn zuurstofschuld nog een aantal volzinnen voor de TV uiten ..., en HIJ , de interviewer op de fiets , spurtte vooruit, naar het volgend interview. De opvallendste loper (Doné) liep maar berg op en af, als begeleider van de hardlopers, onderwijl  hier er daar fietsers een flinke zet gevend!  Wij medici, ons ontbreekt  nog de poëtische gave, de omgeving te vangen in waardige beschrijvingen . Maar mooi en indrukwekkend. Na plm 1½  uur klimmen, de mooie begroeiing begon plaats te maken voor kale rotsformaties, flarden van, door ons orkest geproduceerde,  opzwepende muzikale aanmoediging .., geweldig(!), gaf ons weer even vleugels… Zo ook de, tijdens de uiteindelijk 2½  à  3 uur durende beklimming, genuttigde ("je moet goed eten en drinken, anders  hongerklop”)  kittekats en potage  magique.  De angst voor slecht weer, boven,  bleek godzijdank ongegrond. Nu een heerlijk klim klimaat. De laatste loodjes wegen, zoals bekend zwaar,  zo ook hier , een kwaadaardig stijl laatste kilometerje op de Cime de la Bonette..,maar ontvangen door een super enthousiaste,  muziekale menigte. Direct felicitaties, kussen, een echte medaille en KNAKworst, heerlijk..
Conclusie: een geweldige happening met super resultaat op vele fronten .
Dank aan allen en hopelijk tot volgende keer!"
 
T + P.  ( v Thiel/ Bon)

Frans en Margo de Wit: "Met de bus op weg naar Jausiers, Zuid-Frankrijk"

19.15 uur. De bus van Gelderesch Reizen arriveert bij De Radstake in Heelweg. De bagage wordt snel ingeladen en rond 20.00 uur vertrekt de bus richting het zonnige Zuiden. De reisomstandigheden zijn perfect. Er is voldoende ruimte in de bus, ook voor de deelnemers met lange benen. Voor Margo, met haar gebroken knie, was de gehele achterbank een prima plek tijdens de reis. Zitten, liggen, het kon allemaal.

De chauffeurs van Gelderesch Reizen, Gert en Raymond, wisten de vaart er goed in te houden. Dit maakte dat de reis zeer voorspoedig verliep. In Luxemburg, niet ver van de Franse grens, werd een eerste stop ingelast. Weer in de bus, werd het tijd om de slaapmuts op te zetten en heerste er een serene rust in de bus. De stoelen konden ver genoeg achterover geplaatst worden, waardoor iedereen goed kon slapen. De tweede stop, ver in Frankrijk, wisselden de chauffeurs en kwam Raymond weer achter het stuur.

Zonder al te veel oponthoud arriveerden we, monter en wel, rond de klok van 12.00 uur in Jausiers. Hier stond de kerngroep van de Tristan Hoffman Challenge ons al op te wachten. De kamers waren al ingedeeld en zien er perfect uit. We gaan ervan uit dat alles zo verloopt als deze reis vandaag, want de organisatie van het geheel is gewoon super!

Hup Kanjers, op naar de Bonette!

Groet,  Margo & Frans de Wit

Doné Nienhuis: “ Ga jij nog een keer? ”

30 jaar beoefen ik nu de hardloopsport en  verschillende uitdagingen ben ik hierin aangegaan. Echter, een bergpas hardlopend afleggen, dat had ik nog nooit gedaan.  Marathons, 24 uurs non-stop estafette of met een 8 man sterke estafetteploeg een ronde om het IJsselmeer van 380 kilometer afleggen.. Uitdagingen die ik persoonlijk nog altijd geweldig vind om aan te gaan. Zo ook de Stelviopas, een prachtige (extra) grote uitdaging, want hardlopen voor goede (kinder)doelen had ik nog niet gedaan.
Elke fanatieke sporter kent het gevoel van die prachtige herinneringen aan een sportieve uitdaging. Het euforische  gevoel als je dat ene doel of die ene uitdaging, soms niet haalbaar lijkt, waar je zoveel voor gelaten en getraind hebt, toch bereikt! Een heuse bergpas 21 kilometer lang alleen maar heuvel-op hardlopend afleggen, had ik mezelf sportief gezien nog nooit als doel gesteld.

Februari  2010 hoorde ik op de Lopersvereniging Groenlo van Bennie Geelink en Geert Milius voor het eerst over de Tristan Hoffman Challenge en het hardlopend afleggen van de Stelviopas in Italië.
Mijn conditie was op dat moment verre van optimaal, lang niet meer intensief getraind en tja, de jaartjes beginnen ook mee te tellen. “Is het wel verstandig mee te doen" vroeg ik me af?
Die twijfel werd al snel weggenomen. Op verzoek van enkele hardlopers om de groep af en toe te trainen, deed me besluiten aan de voorbereiding mee te doen. Zelf deelnemen zag ik (nog) niet zitten, eerst maar eens kijken hoe de trainingen verliepen. Grote vraag was: “wat staat ons werkelijk te wachten op de Stelviopas?” Hoe zwaar gaat die inspanning worden?  Niemand van onze had ervaringen opgedaan in het berglopen. De 21 kilometer op de Stelvio schatte ik net zo zwaar in dan het lopen van een hele marathon (42.195 km). Dat betekende sportief gezien voor iedereen zowel fysiek als mentaal grenzen verleggen. Hard trainen dus.
De voorbereidingen begonnen onder andere met trainingen in de Besselinkschans en het opbouwen van een goede duurconditie door middel van duurlopen. Het enthousiasme binnen de groep groeide snel en al gauw werd het af en toe trainen met de groep een regelmaat van 3-4 keer per week. De Besselinkschans werd al snel vervangen voor de Lochemse berg, vervolgens ’t Montferland (Hoch Elten) en de Holterberg. De Lochemse berg, een heerlijk terrein om te trainen, ’t Montferland met zijn aangrenzende Hoch Elten (bekend bij veel regionale wielrenners) en tot slot “De Holterberg” met zijn steile Motieweg. Ik kende ‘m nog die (E)motieweg, vele zweetdruppels zijn daar ooit op het wegdek beland. Mooie klimmetjes, maar of dit voldoende was voor de Stelvio? 

De groep individuele hardlopers en hardloopster groeide samen tot een leuke groep sportvrienden die met en voor elkaar hun sportieve grenzen verlegden. De Kanjers Bennie Geelink, Richard Koster, Emiel Koster, Jan Wieriks, Ap Scheers, Ad van Roosendaal, Rik Delsing, Robert de Boer, Ronald Gerritsen, Hans Averdonk, Martijn Obbink en Carla en Gerben Obbink, ze gingen er voor!

Door Rik werd er een website gemaakt, “Stelviorunners”, voor onze sponsoren en iedereen die ons wilde volgen. Diverse sponsoractiviteiten werden ondernomen door met name Martijn, Carla en Gerben Obbink om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor de goede doelen. Anneke, de vrouw van Ad, die bijna na elke heuveltraining met koffie klaar stond. Iedereen droeg zijn steentje bij. Na de training gezellig lunchen bij Radio Obbink in de kantine, waar Gerben eindeloos eieren stond te bakken voor de hele groep. Met regelmaat werd er bij iemand thuis wat gedronken, aangevuld met het nodige lekkers of samen een paar biertjes pakken op een terrasje. De sfeer was ontzettend leuk en op z’n tijd fanatiek. De vele trainingen wierp op mijn eigen conditie ook z’n vruchten af en ik besloot daarom om zelf toch deel te nemen aan de Challenge. Het ging lekker, waarom ook niet.

Na vele maanden voorbereiden reisden we dan eindelijk af naar het noorden van Italië, waar die immense berg op ons lag te wachten. We zaten met z’n allen in een leuk pension, erg gezellig, samen eten, koolhydraten stapelen, en ook nog een beetje trainen.  Niet te vergeten, het met z’n allen in het oranje gekleed aanmoedigen van het Nederlands voetbalelftal op tv daar. Ook de vuvuzela ontbrak niet. Een paar dagen voor de Challenge hadden een paar leden van de groep het parcours verkend, waarop Carla riep; “het is niet te doen, hier kom je echt niet hardlopend naar boven” . Een dag voor de Challenge hebben we zo’n 4-5 kilometer van het parcours gelopen als training. Verwachting:, het werd loodzwaar, geen meter vlakke ondergrond en het stijgingspercentage zakte je na een paar kilometer hardlopen al in de benen. Vooraf had ik mezelf tot doel gesteld om de beklimming in ongeveer 2 uur af te leggen, maar na de laatste training heb ik het toch maar bijgesteld naar 2.15 – 2.20 uur.

De grote dag brak aan! Eindelijk starten, eindelijk op weg naar de top waar we zoveel voor getraind hadden. Nog even een paar foto’s schieten met alle wielrenners en dan starten. Geen idee in welk tempo je het beste kon starten had ik me voorgenomen om de eerste 10 km ontspannen te lopen. Genieten van de omgeving en van wat de Challenge brengen zou. Na een tijdje werd ik door de eerste wielrenners ingehaald en werd het steeds gezelliger op het parcours. Leuke en sportieve reacties kwamen van wielrenners die je inhaalden. Zoals Jan Commandeur die even bij me bleef fietsen, mij wat te drinken aanbood, een praatje maakte en langzaam weer uit beeld verdween. Dat blijft me nog altijd bij. Leuk waren de reacties van enkele wielrennende Italianen die, buiten de Challenge om, ook de Stelvio aan het beklimmen waren en door mij werden ingehaald. Ze vielen van verbazing bijna van hun fiets en op z’n Italiaans kwam er een boel “getetter” los.
Na zo’n 15 kilometer klimmen begonnen de benen toch behoorlijk zwaar en pijnlijk aan te voelen. Heel langzaam werd je gesloopt door het onophoudelijk klimmen. Dan de top, steeds duidelijker werd hij zichtbaar, de ‘eindeloze’ rij van de 48 haarspeldbordjes loopt langzaam maar zeker richting bordje 10. Daarna wordt het wel makkelijker dacht ik, want dan is de finish nabij. Maar niets was minder waar, m’n benen voelden verdoofd en stram aan en werden alsmaar zwaarder.

Dan de finish! Ik ben er eindelijk! Mijn doel bereikt. Bijna misselijk wordend van de vette baklucht van braadworst en hamburgers boven op de berg wandel ik door naar de stand waar je je moest melden en de herinnering kon afhalen. Vraagt de vriendelijke dame in de stand; “ga je  nog een keer of stopt  je er mee?”……….. 
Ja ! Ik ga nog een keer!! Als is het dit jaar als coachend hardloper.
Tot 24 juni op Col de la Bonette!! Succes met de voorbereidingen allemaal.

Alle bovengenoemde Stelviorunners van de Lopersvereniging Groenlo haalden de eindstreep. Een geweldige prestatie waar iedereen trots op kan zijn. Het was een superleuke ervaring om samen met de wielrenners zo’n mooi doel te dienen.



Kanjers van groeten,
Doné Nienhuis

Arjan Blanken:"Zo, laat die berg nu maar komen!"

Zo, laat die berg nu maar komen!
Zojuist heb ik samen met mijn vriendin wandelschoenen gekocht. Op advies van een vriendin kwamen we voor het kopen van deze schoenen in Lichtenvoorde terecht, aan de Varsseveldseweg; een plek waar we vele malen langs zijn gereden en nooit voor mogelijk hadden gehouden dat daar een schoenenzaak, die gespecialiseerd is in de wandelsport, was gevestigd. Een erg fanatieke verkoper, waarschijnlijk de eigenaar, adviseert ons niet alleen welke mogelijkheden er zijn maar bedreigt ons ook bijna als we toch tegen zijn advies in lijken te gaan. De andere verkoper, waarschijnlijk zijn vrouw, is veel rustiger (zou deze combinatie niet veel vaker voorkomen?).  Zij luistert naar onze wensen en lacht ons niet eens uit als we de antwoorden op haar vragen niet weten: Gaan jullie over asfalt lopen of door het zand/gras? Hoe steil is de berg waar jullie tegen op gaan lopen? En hoeveel kilometer lopen jullie die dag dan?
Marike en ik weten nog net dat de berg ergens in Frankrijk staat, in de buurt van Nice. Gelukkig vraagt niemand ons waar Nice precies ligt…  Ik heb van iemand gehoord dat de plaats St Etienne ook in de buurt ligt. Dat ken ik dan weer wel. Althans; Johnny Rep heeft er gevoetbald. Ze hebben veel groen in hun shirt zitten. Maar waar St Etienne nu precies ligt…? Geen idee. Maar het is toch ook niet belangrijk om te weten waar de berg ligt. En om te weten hoe steil deze is?
Want wij gaan namelijk niet fietsen of hardlopen. Wij gaan wandelen. En voor het wielrennen en hardlopen lijkt het me wel verstandig dat je traint. Maar wandelen? Wandelen kan iedereen. En als je moe bent, stop je even. En dan loop je weer door. Totdat je er bent. Zo ingewikkeld is dat toch allemaal niet?
In mijn vrije tijd vind ik het wel prettig om een wandeling te maken. Lekker in de natuur, even nergens aan denken (mijn record is toch wel zo’n drie seconden). Inmiddels heb ik al een paar behoorlijke wandelingen gemaakt. Mijn intentie is altijd om ongeveer 8 kilometer te lopen. Maar door een combinatie van mijn eigen overschatting (dat lusje loop ik er ook nog wel even bij) en mijn gebrek aan oriëntatievermogen (als ik deze afslag nu naar links neem, zal ik wel weer op die hoofdweg terecht komen) ligt mijn gemiddelde inmiddels zo rond de 15 kilometer. En dat op mijn afgetrapte Pumas, model Roma 68. En nergens last van hoor!
Maar die ene berg in Frankrijk…
“Dat is echt niet te vergelijken hoor. Dat is heel ander werk.” Dit heb ik de laatste tijd iets te vaak gehoord. Zou daar dan toch een kern van waarheid in zitten? Is het dan toch anders dan ‘gewoon maar doorlopen’? Zou het echt zwaar zijn? Is het dan toch een echte challenge?
Helemaal overtuigd ben ik nog niet. Maar voor de zekerheid hebben we dan toch maar vast een paar professionele wandelschoenen aangeschaft. Dan kan het daar in ieder geval niet aan liggen.

Mariëtte Harbers: "Vaak denk ik terug aan..."

Vorig jaar augustus werd ik op de plaatselijke kermis benaderd of ik niet af en toe een persberichtje wilde schrijven voor een stichting die zich inzet voor het welzijn van het kind: Stichting Kanjers voor Kanjers. "Dat lijkt mij hartstikke leuk!", riep ik enthousiast en hiermee is het allemaal begonnen.

Inmiddels zet ik mij ruim een jaar in voor deze bijzondere, enthousiaste stichting en is de Tristan Hoffman Challenge 2010 alweer een tijdje achter de rug. Wat denk ik nog vaak terug aan dit bijzondere weekend in het prachtige Italië... Als niet fanatieke sporter heb ik mij tijdens een vergadering van de stichting laten overhalen om mee te doen aan de Tristan Hoffman Challenge. Ik dacht, dat doe ik wel even, een beetje spinnen in de sportschool, af en toe op de mountainbike en dan kom ik wel boven. De realiteit zag er iets anders uit. Als liefhebber van de wielersport volg ik de koersen, maar tot vorig jaar had ik nog nooit van de Stelvio gehoord. Maar goed ook, want anders had ik mij niet snel opgegeven.

Trainen, trainen en nog eens trainen
Vol enthousiasme ging ik aan de slag. Omdat het winter was, ben ik begonnen met spinnen in de sportschool en daarnaast af en toe een rondje fietsen met de mountainbike. Toen eenmaal de lente aanbrak, werd de sportschool snel ingeruild voor de weg. Samen met m'n broer op de mountainbike kilometers fietsen in de prachtige Achterhoek en vooral trainen op een hoog beentempo, zodat ik op de berg goed kon door trappen. De Challenge kwam steeds dichterbij en het werd voor mij ook tijd om mijn eerste racefiets aan te schaffen. Op naar John Theissen om een fiets uit te zoeken. Het is uiteindelijk een groene Trek geworden, want die past zo mooi bij ons Kanjers voor Kanjers wielertenue. Nu kon het echte werk beginnen...

M'n broer was inmiddels trotse papa van een dochtertje geworden en kon helaas niet meer met mij trainen. Ik was op mijzelf aangewezen. Elk vrij uurtje dat ik had, stak in ik het maken van kilometers. Wat is dit gaaf zeg! Keihard racen met de fiets en de meest mooie plekjes in de Achterhoek ontdekken. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik moet eerlijk bekennen, het asfalt heb ik ook een aantal keren van dichtbij mogen ervaren, maar dit heeft mij niet tegengehouden om weer opnieuw op mijn mooie fiets te springen.

Het uur van de waarheid
Zaterdag 26 juni 2010 was het dan eindelijk zover. Exact 8.00 uur lostte Tristan Hoffman het officiële startschot en daarmee was de Tristan Hoffman Challenge 2010 een feit. De eerste kilometers waren ideaal om warm te draaien, maar er stonden ons nog 48 haarspeldbochten te wachten...De weg werd steeds steiler en toen kwam het bos, het zwaarste stuk van de klim. Vijf kilometer van de top verwijderd, stond de laatste post. De bidons bijvullen, wat eten en dan op naar de top. Wat was het afzien die laatste kilometers. Lopend en fietsend heb ik uiteindelijk de top behaald. Wat een geweldig gevoel, gewoon niet te beschrijven! Al die pijn die je onderweg hebt gevoeld, was ik snel vergeten, want ik heb het uiteindelijk wel geflikt, de top van de spectaculaire Stelvio behaald!

De Tristan Hoffman Challenge. Voor mij een bijzondere ervaring waar ik nog vaak aan terugdenk. Vooral de saamhorigheid binnen de groep is mij bijgebleven, want tenslotte doe je het allemaal voor hetzelfde doel: zoveel mogelijk geld inzamelen voor het welzijn van kind. Wil jij je op een sportieve wijze inzetten voor het goede doel? Aarzel niet en meld je nu aan voor de Tristan Hoffman Challenge 2011!

Graag tot 24 juni!

Groet,

Mariëtte 

thc 2010 

 

 

Meer artikelen...

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor