Tristan Hoffman Challenge - Blog

Kom op, wij doen mee met de Tristan Hoffman Challenge!

Het is eind januari. Ik heb net enige ervaring met een mountainbike!
Dan komt een vriend op het idee om de Tristan Hoffman Challenge te fietsen. Ik reageer van: ‘Ik de Tristan Hoffman Challenge fietsen in zuid Frankrijk? Ik heb niet eens een racefiets!’ De uitdaging beviel mij wel. 'Laat mij er even over nadenken.' Dat nadenken duurde niet zolang en onze namen stonden in de deelnemerslijst.
Het eerste wat moest gebeuren was het aanschaffen van een fiets die een berg op kan van ruim 2800m. Via een ervaren wielrenner kwam ik al vrij snel bij een fiets waar het mee moest gaan gebeuren. De fiets was nog amper binnen of het gevoel van de juiste beslissing om de Challenge te fietsen kwam snel boven drijven.
Mijn vriend was ook al een tijdje lid van de plaatselijke wielerclub. Alleen fietsen kende ik inmiddels al wel, de ervaring van een wielerclub niet. Ik ben vervolgens lid geworden en heb een vast avond in de week genomen om te gaan fietsen bij de wielerclub. Ook dit was een juiste beslissing want dit was de beroemde stok achter de deur om kilometers te maken en een ritme op te bouwen. Het sociale aspect en de gezelligheid van het rijden bij een wielerclub heeft mij verbaasd en ervaar ik als zeer positief.
Zo ging het de maanden voor de Challange. Kilometers maken en kilometers maken. Dat Zuid Frankrijk (Provence) een mooie omgeving is wist ik inmiddels al, maar dat de Achterhoek ook zoveel onbekende weggetjes heeft, heeft mij verbaasd. Wat een mooi gebied!
Enkele weken voor de Challenge hebben wij nog een toertocht in Tecklenburg (Duitsland) gereden. 29 Graden en berg op en berg af(zien)! Deze tocht vond ik als beginner al pittig, zeker de laatste kilometers kan ik mij als beste herinneren….. Dit was een goede voorbereiding voor de Challenge, je kreeg nu echt het gevoel wat het is om omhoog te fietsen. Goed, voldoende kilometers in de benen en nu maar hopen dat het echt voldoende is. Deze vraag bleef maar in mijn hoofd spoken, je kunt immers nergens trainen voor hetgeen je te wachten staat. Het enige wat ik wel wist is: conditioneel goed in orde zijn en de nodige kilometers in de benen hebben!
Dinsdag 21 juni vertrokken wij vol goede moed naar Zuid Frankrijk. Perfecte bus van Gelderesch Reizen, leuk gezelschap, kortom het moraal was al goed voordat wij in Jausiers aankwamen.
In Frankrijk aangekomen, na 16 uur, hebben wij vervolgens Jausiers verkend. De tweede dag stond iedereen te popelen om te kunnen fietsen, echter het weer wilde niet mee werken. Half 10 werd 11 uur, uiteindelijk om 14.00 uur zaten wij op de fiets en kon de ongeduldigheid worden omgezet in de beleving waarvoor wij de reis hadden gemaakt.
Een half uur berg op fietsen voor het gevoel was de insteek. De ervaring die ik toen al tegen kwam verhoogde de inspiratie om vrijdag  de Col de la Bonnette te beklimmen.
Vrijdag 7.30 uur ontbijt, een flink ontbijt, het lichaam gaat immers een uitdaging aan die niet alle daags is, dus er moest flink wat in.
Vervolgens de klim van de ‘pukkel’, wat een ervaring . Fietsend omhoog in een ongekend mooie omgeving! Zoekend naar jou eigen cadans. Het ging voortvarend.
Startend op het dorpsplein van Jausiers, vervolgens nog 1500 blatende schapen en dan op weg naar de stilte en de rust van bergen. Geweldig wat een landschap, door de boomgrens de kale berghelling tegemoet met de stromende watervallen. Hoger en hoger, in de verte klinken de geluiden van het dweilorkest. Zelfs hier was aan gedacht. Deze mensen namen even drie dagen vrij om ons naar boven te blazen! Geweldig!  Hoe ver moet ik nog voordat ik ze tegenkom? Niet aandenken, gewoon door trappen! Af en toe staand om even in een andere houding te komen maar toch weer snel op het zadel in de vaste cadans.
Dan op weg naar de laatste kilometers. Eerst nog lekker een stukje 'omlaag' en dan de laatste klim van 15%. ‘Kom fiets door’ zei een enthousiasteling aan de kant, daar ginds fietst Tristan. Ik dacht: ‘laat je niet gek maken blijf in je tempo’.  Ik kwam steeds dichterbij, tot ik hoorde: ‘ hé waar kom jij vandaan?’ ‘Van beneden zei ik’. ‘Dat kan niet waar zijn’ hoorde ik. Dit kan toch iedereen zei ik arrogant!  Je koopt een fiets, gaat trainen en je komt Tristan tegen.  ‘Kom op doortrappen' zei ik, wij zijn er bijna! Tristan ging achter mij aan naar boven! Daar is de streep, de DJ, de knakworst, wat een kick en wat een onthaal! Een ongelofelijke ervaring.
Mee doen aan de Tristan Hoffman Challenge is een ervaring die op het netvlies blijft staan.

Voor mensen die twijfelen om deze uitdaging aan te gaan: pak de fiets en kom ook met deze ervaring thuis!
Het is niet alleen goed voor jezelf, maar je helpt hiermee de stichting die zich inzet voor het welzijn van het kind.

Met vriendelijke groet,

Erik Schuurmans

Wandelen voor het goede doel

Augustus 2010... je viert je verjaardag en er wordt verteld over de Tristan Hoffman Challenge. Met direct de opmerking erachteraan: ”Dat is wel iets voor jou, Petra”. “Nou nee, John (Theissen), dan moet ik een fiets hebben en veel gaan trainen, zie ik niet zo zitten”. “Fiets is geen probleem”,aldus John. Logisch... “Maar wandelen is wel een optie voor mij”. Diezelfde avond nog twee enthousiastelingen (Petra C. en Sandra) erbij gekregen en de planning voor de training kon beginnen. Menig uurtje op de loopband, inclusief helling, en met de gewichten in de weer. Je moet toch een beetje kracht in de benen hebben. Af en toe ook spieren gevoeld, waarvan ik niet wist dat ik ze had, maar ja, alles voor het goede doel. Na maanden trainen, binnen en buiten, o.a Lochemse berg, de Zeven Heuvelen, de Aaltense avondvierdaagse en het sponsor geld bij elkaar sprokkelen, was het dan eindelijk zover. 

Op de aankomstdag heerlijk kalm aan doen en genieten. Donderdag eerst shoppen in Barcelonette (dat doen vrouwen nou eenmaal graag) en toen de bult verkennen...... Vrouwen zijn niet gauw stil te krijgen, maar toen was het stil in de auto! Boven was het 6 graden en terug naar beneden hoosde het. Nu maar hopen dat je dat pokkeweer op de grote dag niet hebt. Maar de weergoden waren ons gunstig gezind.

Vrijdagochtend werden de lunchpakketjes door Vera, Tristan en Marrëtte voor ons klaargemaakt en werden we naar de 21 kilometer streep gebracht. Om 6.05 uur klonk ons “startschot” en begon de wandeling. En wat had ik die dag toch een paar goeie benen! Een paar honderd meter tussen de schapen gelopen, erg gezellig met al de geblaat om je heen. Vooral ook van de omgeving genieten en plaatjes schieten. En dan kom je bij het punt van de laatste 4 km, de tweede stop, de eerste fietsers komen voorbij en in de laatste kilometer de eerst 3 hardlopers. Nog één bochtje en de finish is in zicht en te horen.... Doné komt me tegemoet en loodst me de laatste meters naar boven. IK HEB HET GEHAALD!! De eerste felicitaties en de emotie komt los. Heerlijk gevoel alles bij elkaar. Nog even helemaal naar het topje en dan met het busje naar benéé.

Even rustig zitten met een bak koffie en het thuisfront op de hoogte brengen. Dan nog feesten op het plein, achter de muziek aan terug naar het appartement, om vervolgens moe, maar zéér voldaan als een blok in slaap te vallen. En volgend jaar? Ik ben er weer bij! Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de minder bedeelde kids! Dus tot volgend jaar dan maar!
 
Petra Voltman
 

KANJERS BEDANKT!

Dinsdag de 21e was het dan zover, om 20.00 uur vertrok onze bus vanaf de Radstake naar Jausiers in Zuid-Frankrijk waar de Col de la Bonette op ons lag te wachten voor de grote beklimming van vrijdag 24 juni “de Tristan Hoffman Challenge”.

De busreis was supergoed verzorgd en voorzien van alle luxe gemakken, we werden door Raymond en Gert de twee buschauffeurs van Gelderesch reizen ontzettend in de watten gelegd.

Woensdag rond de klok van 12 kwamen we aan in Jausiers, daar stond de kernploeg al op ons te wachten en we werden hartelijk onthaald. Nadat we onze ogen hadden uitgekeken op de prachtige accommodatie, hebben we na een heerlijk diner onze eerste klanken laten horen, dit klikte meteen met alle aanwezigen. Wat ons betreft kon het feest beginnen.

Op donderdag heeft Raymond van Gelderesch reizen ons meegenomen in zijn bus om ons wat van omgeving te laten zien, ook dit kleine maar o zo gezellige ritje zullen we niet snel vergeten. Donderdagavond ging iedereen vroeg naar bed om zich voor te bereiden op de grote beklimming van de vrijdag.

Om 7.00 uur zaten we aan de ontbijttafel en om 8.00 uur hebben we met een luid trompetterend “lang zal hij leven….” Jan Ligterink onze voorzitter wakker gebeld, omdat hij 50 jaar was geworden. Daarna zijn we met de bus naar boven gereden. Omdat we wat aan de vroege kant waren is Raymond eerst met ons naar de top gereden van de Col de la Bonette een smalle verharde bergpas met een lengte van 24 kilometer en een hoogte van bijna 3 kilometer. Dit was een geweldige ervaring om nooit te vergeten, wat is het daar mooi. Vervolgens zijn we een stukje terug gereden en hebben ons gestationeerd op een plek waar ze ons vanaf 5 kilometer afstand al konden horen. Ze konden ons pas zien vanaf een kilometer en toen begonnen ze bijna te dansen op de fiets en kwamen de wandelaars en hardlopers bijna in polonaise naar boven. Dit klinkt natuurlijk alsof alles zo gemakkelijk ging, maar dat ging het absoluut niet, want het was er zo stijl dat je bijna stil stond op je pedalen. Petje af voor alle deelnemers die dit doen voor een goed doel als kanjers voor kanjers.

Voor ons was dit ook een enorme ervaring om zo hoog met een hele andere luchtdruk als beneden muziek te maken, je ademhaling wordt wat korter, maar het enthousiasme niet want we hebben bijna elke deelnemer met muziek naar boven gehaald. De dag werd afgesloten met een pleinfeest in het dorp met een overgekomen DJ van de Radstake en dweilorkest de Bloasköppe. Hier werd bekend gemaakt dat de Challenge een bedrag heeft opgebracht van € 61.038,04 voor het goede doel, terwijl het streven € 50.000 was dus een geslaagde missie.

De avond verliep zo gezellig, dat iedereen één grote familie werd. Onze buschauffeur heeft zelfs met ons mee getrommeld dat ging heel goed, waarna Arno heeft aangekondigd dat hij bij een eventuele uitnodiging voor volgend jaar de challenge wandelend gaat afleggen en Raymond de Buschauffeur gaat trommelen, we zullen zien.

Na afloop van de feestavond zijn we al dweilend van het dorp naar het hotel gegaan, als je de foto’s bekijkt dan kun je zien dat dit ook zeer zeker een hoogtepunt was. Zaterdagochtend om 11.00 uur zette onze bus weer koers richting de achterhoek waar we na alweer een keurig verzorgde terugreis om 3.00 uur zaterdagnacht werden opgewacht door familie en bekenden die ons op kwamen halen.

Een korte samenvatting van dit verhaal is: dat we een paar super mooie dagen hebben gehad met geweldige mensen om ons heen, die we volgend jaar graag weer om ons heen willen hebben. KANJERS BEDANKT. Wordt vervolgd…………..

 

Hulde aan de organisatie!

Ik fiets nog niet zo heel lang. Ben nu 3 jaar lid van tourclub de Wildt. Met een aantal zijn we in 2 dagen om het IJsselmeer wezen fietsen (bijna 500km!). Dat heeft veel indruk gemaakt bij mij. Ook zijn we naar Mallorca geweest om te fietsen. Een belevenis op zich. Maar dan de ronde van Vlaanderen. Wat een ronde! De Belgen komen zelfs de amateurs aanmoedigen op de klimmetjes bestraat met kasseien,terwijl ze staan te bbqen bovenaan de bult. Heel appart, maar geweldig als je er fietst.
 
Maar dan de Tristan Hoffman Challenge:
• Indrukwekkende bergen rondom het hotel. Misschien zelfs angstaanjagende bergen.
• De spanning bij iedereen de avond ervoor.
• De burgermeester op een off the road motor om het startsein te geven
• Schaapskuddes waar je een weg door moet banen om omhoog te kunnen fietsen.
• En dan het dweilorkest even voorbij de boomgrens, hoe verzin je het? GEWELDIG!
• Op de top de DJ van de Radstake die iedereen verwelkomt.
• En de ontlading tijdens de feestavond op het plein.
• Het roeien op de straten van Jausiers tijdens de “reveille” van het Dweilorkest.
 
De sfeer bovenop de berg is niet te beschrijven. Er zijn mooie foto's gemaakt maar als je er niet bij was zijn de foto's denk ik half zo mooi. Of je nu snel of langzaam boven komt, met de voet of met je stalen ros, het is voor iedereen een uitdaging! Ik heb me gespaard op de weg naar boven omdat ik de berg graag van de andere kant nog een keer had willen beklimmen. Maar het is zeker zo mooi om iedereen binnen te zien komen en aan te moedigen op de laatste meters.
 
Kortom, Jullie hebben er goed werk van gemaakt.
Hulde aan de organisatie!
Daarom nogmaals hartelijk dank voor de onbeschrijfelijke dagen.
 
Groeten,

Toon Freriks.

Het verhaal van het Sportspreekuur

We zijn mannetjes, geen twijfel.
De heenreis met de gesponsorde bus van Promotion Medical tot en met de laatste meters op die moordende finish... en de disco en fanfare avond met de couleur local...:
Het werd een happening van de buitencategorie..
Na de net iets te dure Tunnel de Frejus, de extra kilometers met de Skoda van Odink, het spookachtige en verlaten Col de Vars met kerstversiering uit 1952, het warme onthaal van de Hoffmannetjes en andere heerlijke leden van de kerngroep.
De officiele overhandiging van een uitzonderlijk exemplaar van een (maat S!)SSU-Hoitech-Avenarius-trainings jasje aan Vera.
We betrekken de presidentiele suite. De mexicaanse textielwoning doet niet onder voor het kasteel van sneeuwwitje in de Efteling.
Als na de ochtendrituelen het gordijn opengaat duiken we in plotselinge huilkrampen en getier. Wat een snert weer. Maar wat een schaamte in geschrift als je tegelijkertijd bedenkt waarvoor je hier eigenlijk bent...
De suite wordt gevuld met de goden van de wielersport voor een paar uurtjes harten-jagen. Het leidt tot een explosie van gezelligheid: "Nog maar een potje dan".
Met het busje door de regen gemotoriseerd de natte bult verkennen. Geprevel van "vingeroefeningen voor een wieler-frobelklasje" gaat in ijlere lucht opnieuw over in huilkrampen en getier. Achterin wordt het stil... Moeten we morgen zo naar boven????
s'Middags in slagorde met 12 man voor een ritje naar Barcelonnette. Carboniseren met de plaatselijke pasta. Daarna met een redelijke downforce de helling op waarbij een laagliggend zwaartepunt een belangrijke factor speelt. Het geeft toch wat onrust voor wat komen gaat.
De Hoffman-warming up is er één van "try before you die".
De vroege ochtend van 24-6 luidt een memorabele dag in. Met een combinatie van wetenschappelijke onderbouwing en nerveuze hang naar homeopathie wordt de powerbar gemengd. De moderne "oudere" sporter balanceert altijd tussen echt en namaak.
Na het startschot van Jean -Claude uit Alo-Alo wordt met chirurgische precisie het voorwiel in de schapenshit gestuurd. De kudde schift direct de mannen van de jongens.
De wreedheid van de sport is dat de één meer epo-DNA(=talent) heeft dan de ander. De een klimmer, de ander daler. Het zij zo. Het kraakbeen achter de knieschijf kraakt.... Kwestie van vastus medialis training. Stijliconen van de wielersport zullen de meesten van het ssu-taem nooit worden, maar karakter... zoals velen van de THC-2011.
Het Aaltense dweilorkest zuigt je op de fanfare-toptien de laatste kilometers in. In de slotklim wordt het laatste sprankje techniek verlaten.
Het onthaal na de  finish is van ongekende en briljante klasse. Het intervieuw verloopt door uitputting in zinnen van gehakt stro.
De avond wordt ondergedompeld in joligheid, groots was het. De Alo-Alo-Jaussiers meisjes en jongens zullen nog dagen napraten over "Cette nuit hollandaise dans le centre village.. Dommage qu'ils sont parti".
We zijn thuis. De fiets in de schuur.
Vera en Mariëtte, als er een organisatie-schaal van Beer zou zijn staan jullie met stip op de gedeelde eerste plaats! Kanjers met een hoofdletter K.
We waren er trots op erbij te mogen zijn. De THC-2011 is een mooi verhaal, en nog waar gebeurd ook. En gelukkig hebben we ook de foto's nog...
We blijven jullie steunen voor dat hele mooie goede doel. De kleine helden hebben het hard nodig.

De leden van het SSU-team: Ivo, Bert, Hans, René, Michiel, Piet, Ronald, Thomas, Tom

Meer artikelen...

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor