Tristan Hoffman Challenge - Blog

Frans en Margo de Wit: Kanjers voor Kanjers, een doel om voor te knokken!

Eind juli 2011. We komen terug van vakantie en hebben dan het besluit genomen weer mee te doen met de Tristan Hoffman Challenge. Die Col du Galibier en de Télégraphe zijn mooie uitdagingen, naast het bijeen brengen van zoveel mogelijk sponsorgeld.

Inschrijven via de website is dan nog niet mogelijk, maar we geven ons via de e-mail alvast op. Inmiddels is Margo met haar revalidatie goed op weg. Zij wil deze komende Challenge bewust en zelfstandig kunnen meemaken. Een simpele hometrainer van een vriendin biedt uitkomst.

Het sponsorbedrag proberen we gezamenlijk bijeen te krijgen. We organiseren en Kanjer Race, voor de kinderen van de buurtschappen om ons heen. Dat levert uiteindelijk een deelname van ruim 70 kinderen op, die hun rondjes op ons Heintje Davidsplein rijden. Lopen, fietsen, skeeleren alles mocht,

behalve gemotoriseerd. In een tijdsbestek van 13.00 tot 18.00 uur hebben kinderen en ouders een bijzonder leuke middag. En die levert ook nog een leuk sponsor bedrag op.

Er moet dan ook nog getraind worden en daar heeft de Kerngroep wederom gepast vorm aan gegeven. Het is leuk oude bekenden, maar ook nieuwe mensen te zien. En zo leven we toe naar die

dinsdagavond van vertrek. Er verschijnt een dubbeldekker met Duits kenteken, waar maar liefst 61 personen in meegaan naar Valloire. Het is direct al een ontspannen en gezellige sfeer. De beide chauffeurs, Raymond en Martin, doen er alles aan om de reis zo kort mogelijk te houden. Hoewel een omleiding in Luik, hoe kan het ook anders, voor enig oponthoud zorgt. Echter, Raymond wist daar snel doorheen te komen en loodste die dubbeldekker vlot weer naar de snelweg. Vanuit Luik zijn we al snel bij de grens met Frankrijk en dan gaat het bij zonder snel. Met nog een tussenstop, doemen na Grenoble de echte bergen al op.

Iets later als gepland komen we aan in Valloire, waar we door de kerngroep en de al aanwezige sporters hartelijk worden ontvangen. De accommodatie is bijzonder en biedt alle luxe die men zich maar kan bedenken. Helaas regende het op het moment dat we wilden gaan fietsen. Gelukkig breekt de zon toch door in Frankrijk en konden we rond de klok van 16.00 uur alsnog een training starten. Even naar de Télégraphe dat moest te doen zijn. De benen voelen goed, dat beloofd iets voor woensdagmorgen.

Dan kunnen we vanaf 19.00 uur genieten van een uitstekende maaltijd, bereid door een eigen cateringteam onder leiding van Ronald Gerritsen en Peter Scheinck. Wat hebben deze Kanjers ons in de watten gelegd, gewoon super zoals alles verzorgd was. Zo ook het eerste ontbijt, waar gewoon echt alles aanwezig was. Bij het krieken van de dag zien we dat de zon volop schijnt. Met een aantal deelnemers, inclusief Tristan zelf, gaan we de Télégraphe beklimmen. Vanuit Valloire is dat een makkie. We rijden, dalen dan naar het dal, waar we gezamenlijk de klim van 12 kilometer beginnen. Er wordt stevig doorgefietst, zelf kies ik er voor om op de souplesse op de top te geraken. Daar zitten bij aankomst al een aantal op ons te wachten. Even een paar foto's een lekkere koude cola op het terras en dan weer terug naar Valloire. Alloys weet veel gewicht in de schaal te brengen en komt hierdoor als eerste in Valloire aan. Het was bere gezellig zo samen te fietsen en we kijken al weer uit naar de dag van morgen.

DE DAG, vrijdag 22 juni 2012, waar we als deelnemers zo naar uitgekeken hebben. De wandelaars vertrekken al om 07.00 uur en de hardlopers om 08.30 uur. Ook zij lopen 3 plaatselijke rondjes, om aan de 21 kilometer te komen. Wij, de fietsers doen dit ook en worden op tijd weggeschoten door Tristan zelf. En dan zijn we er eindelijk aan begonnen. De ultieme klim van de Col du Galibier, die op zich best zwaar te noemen is. De klim is niet regelmatig, maar biedt wel in het onderste gedeelte ruimte voor herstel. Maar dan begint het ook werkelijk en is er pas rust als je aan de eerste verzorgingspost komt. Hier voorzien de dames Saskia, Manuela en Margo ons van de nodige versterkingen. En dan is het nog circa 7 kilometer naar de top.

Onderweg rapen we wandelaars en hardlopers op, waar we even contact mee hebben, door elkaar aan te moedigen. Dit typeert nog maar weer eens de sfeer onder alle deelnemers. Puik! En dan laat de berg zien waarom zij zo gevreesd wordt. Steil en enkel op de top een mogelijkheid van herstel. We worden letterlijk naar de top toe geschreeuwd. Het is er gezellig er is muziek en onder andere Tristan hangt je een echte medaille om en schud je de hand. De euforie over het behalen van de top is groots en dat mag ook. Na enkele foto's en warm aankleden begin ik aan de afdaling. Heerlijke beloning na die zware inspanning.

Na een verkwikkend bad en het inleveren van de fiets bij de vrachtwagen, gaan we na een kleine toespraak van Vera en Mariëtte, genieten van een eveneens goedgeorganiseerde barbecue, met salades, meerdere soorten vlees, vis en saté stokjes uiteraard. Een driewerf applaus voor de mensen van de catering. Om 19.30 uur volgt nog de mededeling dat er bijna een ton aan sponsorgeld is binnengehaald. Super en we hopen allemaal dat we deze mijlpaal nog voor 1 augustus zullen halen.

Tevens wordt bekend gemaakt dat we volgend jaar naar de Gavia zullen gaan om de Challenge te aanvaarden. Wat ons, Margo en mij betreft, zullen we weer van de partij zijn. Voor de uitdaging, de gezelligheid en uiteraard ook voor het primaire doel, de Kanjers voor Kanjers.

Zaterdagmorgen is chauffeur Raymond druk in de weer om iedereen die met de bus meegaat er voor 10.00 uur in te krijgen en dat lukt. We vertrekken op tijd, uitgezwaaid door de kerngroepleden en nog aanwezige deelnemers die ook met eigen vervoer reizen. De reis verloopt voorspoedig. Het beoogde tijdstip van aankomst bij de Radstake van 0.00 uur wordt dan ook exact gehaald. En dit ondanks het risico onderweg in Noord-Frankrijk, dat de brandstof zou opraken en we de bus hadden moeten duwen. In Luxemburg wordt er aan de grens getankt, warm gegeten, en aanvaarden we het laatste deel van de reis. Er stonden vele thuisblijvers op ons te wachten en er volgde een warm onthaal. Zelfs bloemen komen er aan te pas. Vele handdrukken en zoenen later gaan ook wij naar Zutphen terug, moe maar voldaan.

Tut kiekes zult wie moar zeggen!

Margo & Frans

Ruud Hakstege: vleugels op Hemelvaartsdag

Het is kwart over vier (in de ochtend) en de wekker gaat al. Welk normaal denkend mens gaat nu uit bed op zijn vrije dag!? Maar ja, vandaag is mijn grote dag. De eerst beproeving na al weken lang getraind te hebben met de groep. Ik ga de Klim Classic in Maastricht fietsen. In eerste instantie dacht ik, dat is toch een tocht voor meer de echte Kanjers. Je weet wel, de Tristan Hoffman's van de wielerwereld. Maar nee, er zijn meer beginnende amateurs die deze beproeving aandurven.

Goed, grote tas mee met allerlei spullen waarvan ik achteraf dacht waarom ik het in vredesnaam heb meegenomen. Maar je weet nooit wat er op de dag allemaal kan gebeuren. 5.00 uur weg uit Eibergen en 2,5 uur rustig naar het mooie Limburg kachelen. Onderweg natuurlijk wel een paar keer stoppen, want het Lichaam wil toch zaken kwijt die om 4.15 uur nog niet op gang zijn gekomen. 7.30 uur aangekomen in Maastricht. De zenuwen beginnen toch al een beetje te komen. Ik kom al een paar andere Kanjers tegen die ook net zijn aangekomen. Toch wel makkelijk zo'n herkenbaar shirt! Nadat ik me aangekleed heb en helemaal volgepakt heb met ingrediënten waar je wel een hele week mee vooruit kunt, ga ik naar de start. Hier even snel aanmelden en dan nog maar een keer een sanitaire stop inlassen. Want daar moet je toch geen last van hebben onderweg. Ben net op tijd om de grote groep van 160 kilometer te zien vertrekken. Respect wie dit doet.

Op de achtergrond hoor ik Dolf Janssen zeggen dat er nog een paar minuten zijn voordat de start weer dichtgaat. Ik denk, ik kan wachten op een groep andere Kanjers of ik ga. Omdat ik het advies heb gekregen het rustig aan te doen in het begin, denk ik LET'S GO. Met knikkende knieën ga ik over de start en zie ik nog net in mijn ooghoeken dat Dolf Jansen er toch wel heel raar uit ziet. Nou de tocht is begonnen. Direct een groepje opgepakt die een heerlijk rustig tempo rijden. Het begin gaat lekker, geen bergen te zien en ik denk dit gaat easy. Maar ja na een paar kilometer. Daar is ie al, de eerste beklimming. Overal om me heen hoor ik: "Doe rustig aan, niet te snel." Dus ik denk, laat ik de adviezen maar oppakken en lekker rustig naar boven gaan. En ja ik kom boven, heerlijk gevoel en niet kapot. Ik heb nu al het gevoel alsof ik een overwinning behaald heb.

Hierna zijn we al gauw in België en komt de ene beklimming na de andere (althans voor mij dan, want voor de echte renners zullen het wel bultjes zijn). Doordat ik het rustig aandoe, kom ik eigenlijk zonder problemen elke berg wel over. Natuurlijk voel ik ze wel, maar het hersteld ook weer snel. Al heel snel zie ik in de verte een verschrikkelijk mooi tenue verschijnen. Het zijn 2 Kanjers. Ik besluit met hun mee te rijden, omdat ons tempo redelijk gelijk ligt. Gezamenlijk fietsen we door het mooie Belgische landschap. Ja ja, ik heb zelfs nog kunnen genieten van de omgeving, ondanks de zware inspanning.

Onderweg komen we nog een Kanjer tegen en met zijn vieren fietsen we naar het eerste pauzepunt. Hier doen we ons tegoed aan heerlijke hapjes en drankjes. Prima geregeld daar. In de pauze krijgen we te horen dat al heel snel na de pauze de beklimming komt van 15% stijging en waar onze tijd opgenomen wordt. De zenuwen spelen toch weer een beetje op. Maar ja we beginnen. Na een redelijk vlak parcours komen we aan. Als snel besluit ik met een mederenner dat de hoofdprijs niet voor mij is weggelegd. De poedelprijs is ook leuk. En dan komt die. Wat een beklimming. De aanloop is al steil, maar op de helft komt die hoor. Wat een KL..TE stuk. Ik dacht echt dit is het dan mijn Hemelvaart. Maar die vaart duurde erg lang. Menig renner stapt van de fiets en gaat lopen. Zo eigenwijs als ik ben denk ik, Ik ga niet van de fiets af. Ik zie de finish niet, maar net boven de top hoor ik iemand roepen: "Nog 100 meter." En nu krijg ik vleugels en ik zet nog even aan om met de duim opgestoken als een topmodel op de foto te komen. Ik heb het gehaald. Wat een overwinning, maar Jezus wat ben ik kapot.

Toch weer snel hersteld, en nadat iedereen van ons vieren boven is, gezamenlijk en met een behoorlijk tempo weer terug naar het dorpje. We besluiten om in het dorpje maar even een extra stop in te lassen, want een kopje koffie gaat er wel in na die inspanning. Na 15 minuten gaan we weer op stap en ik denk, nu zal het wel even wat rustiger worden. Maar nee. na nog geen één kilometer slaan we af en zie ik al weer een heel vervelend bergje opdoemen. En deze is lang. Heel lang. 3,1 kilometer klimmen om precies te zijn. Maar waar ik als een 'berg' tegenop zie, gaat eigenlijk heel erg lekker. Met een mooi tempo ga ik naar boven en ik sta van mezelf versteld dat het zo lekker gaat na die hele zware beklimming daarvoor. Bovenaan wachten we nog heel even totdat we weer compleet zijn.

Tot de volgende rustpauze is het weer genieten van de omgeving en fietsen we alleen maar bult op en bult af. De één iets zwaarder dan de andere. Vooral de stukjes naar beneden zijn ook wel lekker. Het schiet in ieder geval wel lekker op met de kilometers Enkele klimmetjes zijn verraderlijk. Dat heb ik dan niet in de gaten en als je dan verkeerd schakelt dan gaat de snelheid er wel heel snel uit. Bij 98 kilometer zijn we bij de laatste rustpauze. Hier nog even wat drinken en eten voor de laatste 19 kilometer (het werden er meer, 26 kilometer om precies te zijn). Ik hoor dat er geen beklimmingen meer zijn en dat we nu rechtstreeks naar Maastricht gaan. Op dit punt denk ik heerlijk, want de beentjes beginnen nu toch wel te branden. Maar wat schets mijn verbazing, nog geen 100 meter op weg en daar is ie dan, weer een beklimming. Het zal wel een hele kleine zijn, maar na al die kilometers ga ik het nu toch wel voelen. Maar ook dit haal ik en nadat we weer bij elkaar zijn gaan we in een heerlijk tempo naar Maastricht. Nog even genieten van de laatste mooie beelden van België en voordat ik het weet zijn we alweer in Nederland.

En dan eindelijk na 124 kilometer (althans dat gaf mijn fiets aan), de finish. Wat een heerlijk gevoel is dat. YES, ik heb het gehaald. Het ging boven verwachting. En gelukkig hebben alle trainingen toch nut gehad (bedankt Eddy). Bij de finish nog even napraten met de Kanjers die in grote getale aanwezig waren. En natuurlijk genieten van mijn eerste wielermedaille. Om 15.30 uur maar weer huiswaarts gekeerd. Onderweg nog wel even stoppen voor wat rek en strek oefeningen, want het waren net blokken beton. Aangekomen in Eibergen alles in geuren en kleuren verteld aan mijn Loop Kanjer. Maar om 22.00 uur ging bij mij toch echt de wekker uit. Heerlijk slapen en dromen van een geweldige dag.

Ik wil mijn mede Kanjers waar ik mee gefietst heb onwijs bedanken voor een geweldige dag en de steun die we hadden aan elkaar. Dus Erik uit Zutphen en de heren van BW Oost uit Doetinchem bedankt! In Frankrijk drinken we er 1, 2,3, 4... tich aantal op. En oh ja. Deze dag geeft de burger wel moet voor de echte Challenge in juni.

Succes allemaal met de voorbereiding!

Groetjes,

Ruud Hakstege

,,Het brein heeft een doel nodig, althans dat van mij...''

Een beetje gedesillusioneerd zat ik begin oktober achter de computer na een mislukte poging me in te schrijven voor de l’Alpe d’HuZes. De site crashte ten tijde van mijn inschrijving en er bekroop me een gevoel van onbehagen. Na de voorwaarden van die Alpen onderneming dan nog maar eens goed te hebben bestudeerd, besloot ik mijn gevoel te volgen en niet nog eens te proberen me in te schrijven. Maar wat dan?

Na 13 jaar gestopt te zijn met koersen en totaal mijn fiets te hebben genegeerd, had ik immers in juni besloten eens te meten hoe dik de laag stof was die erop mijn fiets lag. Ik weet ook van mezelf dat ik, als ex-topsporter, een doel nodig heb. Althans mijn brein heeft dat nodig om tot actie over te gaan. Servais was al helemaal in zijn nopjes dat zijn vrouw eindelijk weer eens gezellig samen met hem zou gaan fietsen, dus die wist ook meteen hoe laat het was toen hij hoorde dat ik niet 6 keer l’Alpe d’Huez in 10 uur ging beklimmen. ‘Wat gaan we doen?’ dacht ook hij dus, waarschijnlijk beteuterd.

De verlossing was daar. Op een regenachtige ochtend, onderweg naar een of andere boeddhistischachtige alternatieve tuindecoratie gedoe (wilde de buurvrouw graag, jaja, dus ik ging mee. Ik had immers toch geen doel) belde Servais helemaal euforisch en buiten zinnen mij op. Hij had Vera gesproken..., of het dan geen idee was om de Tristan Hoffman Challenge te gaan rijden? Huh, dacht ik, de watte? Omdat ik net een verkeerde weg in was gereden en daardoor met telefoon tussen oor en schouder links om aan mijn stuur aan het draaien was, kreeg ik niet zoveel mee en zei snibbig dat ik over een uur thuis zou zijn. Dat werd een kleine twintig minuten... Ik heb dus altijd
gedacht, ook omdat mijn brein geen doel had en ik me er niet in heb verdiept, dat de THC een toertocht was voor het goede doel. Na eens even op de site te hebben gekeken en me liet informeren door Servais dat de Galibier nou niet tot de lastigste cols behoort (oh my god), besloot mijn brein ter plekke dat dit mijn doel zou worden.

Natuurlijk was ik wel op de hoogte dat het goede doel Kanjers voor Kanjers is en ben ik terdege op de hoogte van wat deze stichting allemaal doet en betekent voor anderen. Ik kan alleen maar trots zijn dat ik een aantal voortrekkers van deze stichting persoonlijk mag kennen. Ik ben dan ook als een gek aan de slag gegaan om brieven en mails te maken en rond te sturen om zoveel mogelijk sponsorgeld binnen te krijgen voor Kanjers voor Kanjers. Met het motto: Stel niet uit naar morgen wat je vandaag kunt doen, ben ik aan de slag gegaan en deze slogan zoveel mogelijk ook geventileerd naar mogelijke sponsoren. Die durfden niet eens meer uit te stellen, zeker niet als ik erbij vermeldde dat ik een mailtje krijg als ze gestort hebben en dus precies kan volgen of ze wel gedoneerd hebben. Beetje flauwekul natuurlijk. Een ieder die mij steunt en dus direct de stichting steunt, zijn op de hoogte van het goede werk wat Kanjers voor Kanjers doet en willen op deze manier graag allemaal hun steentje bijdragen.

Tuurlijk heb ik al een mooi bedrag bij elkaar gekregen. Dat betekent ook dat ik niet meer terug kan. Waaaaah... Ach het mooie ervan is ook weer dat mijn brein meteen maar heeft besloten de Col du Telegraphe ook maar te gaan beklimmen. 38 kilometer in 3 uur moet toch lukken? Zo gauw het goede weer er weer aan komt en de dagen weer wat gaan lengen, kan ik weer wat meer kilometers gaan maken. Nu blijft het nog bij 2 tot 3 keer per week trainen. Kan Servais zich weer verheugen op ouderwetse momenten op de fiets, zonder kinderen.

Ik hoop jullie allemaal gemotiveerd, in goede gezondheid en met een enorm sponsorbedrag te ontmoeten tussen de alpenreuzen.

Vriendelijke groeten, Natascha Knaven-den Ouden

Eerste verkenning Télégraphe en Galibier

,,WOW! Hier moeten we gelijk aan de bak man!’’ Dat was zo’n beetje onze eerste reactie aan de voet van de Telégraphe toen we met de bus van John Theissen Tweewielers de bekende Alpenreus voor het eerst opreden. Op naar Valloire, het skidorpje aan de voet van de Galibier.

Het is dinsdag 27 september en vroeg in de frisse ochtend, maar met schitterende weersomstandigheden, als we afdalen vanuit Valloire naar de voet van de Télégraphe. Hier starten wij om de berg, gecombineerd met de Galibier, al fietsend zelf gaan verkennen en ervaren.

Samen zitten we in de auto met wat gezonde spanning de eerste berg met gepast respect van boven naar beneden te volgen door haar schitterende bos omgeving. Eenmaal beneden maken we ons klaar om de verkenning te fiets te beginnen. Ketting in sprayen, bidons vullen, wielerkleding aan, fotootje en succes wensen… Want er stond ons toch wel wat te wachten.

9.30 uur; na een klein aanloopje over de brug vanuit St. Michel de Maurienne is het ‘gelijk aan de bak’. Direct schakelen naar een lichter verzet dan dat we hier in de achterhoek gewend zijn. We hadden afgesproken dat we  beide ons eigen tempo zouden fietsen. De één met een compact en de ander met een triple verzet, hetgeen toch wel wat verschilt in de verhouding  tussen kracht en snelheid.

De Télégraphe begint vrij pittig met weinig herstel momenten. Hooguit een haarspeld bocht, maar niks te veel. Al fietsend, met armstukken en een windvestje, door de schaduw van de Telégraphe richting de top op 1566 meter. Des te prettiger zijn de zonnige stukken met af en toe al een prachtig stuk uitzicht op onder andere de snelweg, welke er vlak langs op loopt. Met wat verbazing zie je hoe snel je al een behoorlijke hoogte hebt gemaakt. Schitterend en een lekker gevoel! Wat hoger zit er even een herstel moment en schakelen we waarachtig even op voor wat versnelling. Echter, van korte duur om de volgende fase alweer te gaan aanvallen. Weer wat hoger komt de omgeving van de top al in zicht en wordt het redelijke goeie asfalt, nog beklad met namen vanuit de afgelopen tour, al meer door de zon verlicht. Hier komt tevens een mooi moment om rechts de diepte van ongeveer 1500 meter in te kijken. De snelweg is slechts een grijze lijn in het dal geworden.

Nog één bocht naar links en even staan op de pedalen voor een laatste aanzet naar de eerste top. Na ongeveer een uur fietsen met een gemiddelde van zo’n 7% en 12 kilometer afstand hebben we de eerste top bereikt. Een grote pop van stro verwelkomt je boven op de Télégraphe op 1566 meter hoogte. Hier wachten we elkaar even op om nog even een foto te schieten en samen de redelijk eenvoudige en overzichtelijke afdaling naar Valloire in te zetten. Opschakelen naar het grote blad en rollen maar, om tevens wat te herstellen. Windvestje en armstukken komen hier nog mooi even van pas om niet te veel af te koelen. Na zo’n 4 kilometer komen we het skidorpje Valloire binnen met links op de bergwand een optie voor verblijf.

Vanuit Valloire wordt de Galibier beklommen. Van hieruit lijkt het ons tevens een goed startpunt voor de Runners en Walkers. De Runners kunnen in en om Valloire tevens een ‘inloop’ ronde maken om de halve marathon te kunnen afleggen. 

Net buiten het centrum van Valloire en aan het begin van de Col du Galibier, zien we rechts nog een optie voor verblijf. De Galibier begint relatief rustig in stijging en is in het begin wat recht toe recht aan. Nadat we in een voorbij komend dorpje een weg op breking zijn gepasseerd, nemen we nog gauw even een reepje naar binnen voor het echte werk, want nu begint het toch wel weer serieus steiler en mooier te worden. Met de relatief lange rechtuit stukken al stijgend met zo’n 6 tot 7% komen de eerste zwarte bergwanden op je af. Hoe hoger hoe mooier!

Met nog 8 kilometer te gaan, wordt het er zeker niet makkelijker op. Heel even lijkt het hier, met de bocht om gaan, of je tegen een muur op moet. Hier zul je in een ritme moeten komen en is het te doen met respect voor de Runners en Walkers in ons achterhoofd.  Al gauw wat hoogte meters verder zien we hier een mogelijke pauze plaats om de beentjes te kunnen strekken en nog wat drank en voeding in te kunnen pakken. Vlak na de pauze komt de top visueel al in zicht en is er nog zo’n 5 kilometer af te leggen. Hier komen we tevens voorbij een schitterend monument  waar men letterlijk even voor moet gaan zitten. Het blijkt een eerbetoon aan Marco Pantani, een groot renner in de eind jaren 90 begin 2000. In 1998 maakte hij hier het verschil en won de Tour. Met de YouTube filmpjes in gedachten en een beetje fantasie zie je 'Il Pirata' voorbij fietsen.

Vanaf hier heb je constant zicht op de top en kun je je hierop gaan richten. Voor de supporters zijn deze laatste 5 kilometer een prachtig uitzicht en kan men de deelnemers goed zien aankomen om hen aan te moedigen voor het laatste deel van de Challenge. Vooral de laatste kilometer, met zo’n 9 tot 10%. Net als de Bonette, zit het venijn in de staart. Allemaal de moeite waard om na aankomst op de top vervolgens weer te kunnen genieten van een geweldig uitzicht. Hopende op goeie weersomstandigheden natuurlijk.

Aan alle aankomend deelnemers, heel veel succes met trainen, het is de moeite waard. Tot de Tristan Hoffman Challenge op 22 juni 2012: Col du Télégraphe en Galibier!

Groeten,
John Theissen en Marcel Piek

Nog één keertje dan…

Het is dinsdag 2 augustus en buiten is het 27 graden. Met een vrolijk zomergevoel, blader ik nog één keer door de site van de Tristan Hoffman Challenge. Prachtige verhalen en dito foto’s, brengen me nog één keer in extase en met een blij hoofd bekijk ik de foto’s. Wat een prachtige dagen hebben we met z’n allen beleefd in Zuid-Frankrijk. Alles, maar dan ook alles, paste in het plaatje om er een onvergetelijke happening van te maken. De sfeer in de groep was voortreffelijk, de accommodatie perfect geregeld en de Bonette in volle glorie, naast ons appartement.

Ik herinner me nog dat ik met mijn kameraad Erik Schuurmans aan de start stond, en we beiden nog onzeker waren, over wat ons die dag te wachten stond. De eerste kilometers een kudde schapen ontwijkend en toen al op het lichtste verzet in cadans naar boven. Mevr. De Wit in haar rolstoel, zwaait terwijl we passeren en telkens verder omhoog langs de fotocamera van Ellen van Duijn. Bonjour en au revoir, de klanken van de Bloasköppe te gemoed. Tergend langzaam de eerste, laatste runners voorbij, terwijl de eerste bidon leeg is en de koek al op is. Snel een banaantje van de Gelderesch chauffeur en met de volle bidons weer op pad. Een banaan eten in deze ijle lucht kost al moeite om over de komende kilometers maar te zwijgen. De benen voel ik al lang niet meer en de energie in het lijf is op, en op de automatische piloot kruip ik verder en verder. Dan de Cime, lijkt te doen, totdat ik de laatste bocht om ga en een geasfalteerde weg loodrecht voor mijn neus staat. Even voel ik de hand van god, het is Doné Nienhuis die me  tien meter omhoog duwt. "Bij de auto' 's is de finish" roept hij nog en het voelt als of ik ze aan kan raken, maar de Bonette sputtert tegen en met de laatste krachten in mijn lijf, wordt ik door Erwin de Roo over de meet geschreeuwd. De high five van Vera en Mariëtte brengen me tot stilstand, Ik ben kapot, maar in mijn hoofd kan ik de hele wereld aan. En Tristan staat erbij en lacht, volgens mij is hij zo geboren, "goed gedaan, ie bunt er.” Bedankt allemaal, ook Maikel, Eddy, Martine, Kitty en iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt. Het was goed.

Groet,

Ronald Brockötter

Meer artikelen...

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor