Frans en Margo de Wit: Kanjers voor Kanjers, een doel om voor te knokken!

Eind juli 2011. We komen terug van vakantie en hebben dan het besluit genomen weer mee te doen met de Tristan Hoffman Challenge. Die Col du Galibier en de Télégraphe zijn mooie uitdagingen, naast het bijeen brengen van zoveel mogelijk sponsorgeld.

Inschrijven via de website is dan nog niet mogelijk, maar we geven ons via de e-mail alvast op. Inmiddels is Margo met haar revalidatie goed op weg. Zij wil deze komende Challenge bewust en zelfstandig kunnen meemaken. Een simpele hometrainer van een vriendin biedt uitkomst.

Het sponsorbedrag proberen we gezamenlijk bijeen te krijgen. We organiseren en Kanjer Race, voor de kinderen van de buurtschappen om ons heen. Dat levert uiteindelijk een deelname van ruim 70 kinderen op, die hun rondjes op ons Heintje Davidsplein rijden. Lopen, fietsen, skeeleren alles mocht,

behalve gemotoriseerd. In een tijdsbestek van 13.00 tot 18.00 uur hebben kinderen en ouders een bijzonder leuke middag. En die levert ook nog een leuk sponsor bedrag op.

Er moet dan ook nog getraind worden en daar heeft de Kerngroep wederom gepast vorm aan gegeven. Het is leuk oude bekenden, maar ook nieuwe mensen te zien. En zo leven we toe naar die

dinsdagavond van vertrek. Er verschijnt een dubbeldekker met Duits kenteken, waar maar liefst 61 personen in meegaan naar Valloire. Het is direct al een ontspannen en gezellige sfeer. De beide chauffeurs, Raymond en Martin, doen er alles aan om de reis zo kort mogelijk te houden. Hoewel een omleiding in Luik, hoe kan het ook anders, voor enig oponthoud zorgt. Echter, Raymond wist daar snel doorheen te komen en loodste die dubbeldekker vlot weer naar de snelweg. Vanuit Luik zijn we al snel bij de grens met Frankrijk en dan gaat het bij zonder snel. Met nog een tussenstop, doemen na Grenoble de echte bergen al op.

Iets later als gepland komen we aan in Valloire, waar we door de kerngroep en de al aanwezige sporters hartelijk worden ontvangen. De accommodatie is bijzonder en biedt alle luxe die men zich maar kan bedenken. Helaas regende het op het moment dat we wilden gaan fietsen. Gelukkig breekt de zon toch door in Frankrijk en konden we rond de klok van 16.00 uur alsnog een training starten. Even naar de Télégraphe dat moest te doen zijn. De benen voelen goed, dat beloofd iets voor woensdagmorgen.

Dan kunnen we vanaf 19.00 uur genieten van een uitstekende maaltijd, bereid door een eigen cateringteam onder leiding van Ronald Gerritsen en Peter Scheinck. Wat hebben deze Kanjers ons in de watten gelegd, gewoon super zoals alles verzorgd was. Zo ook het eerste ontbijt, waar gewoon echt alles aanwezig was. Bij het krieken van de dag zien we dat de zon volop schijnt. Met een aantal deelnemers, inclusief Tristan zelf, gaan we de Télégraphe beklimmen. Vanuit Valloire is dat een makkie. We rijden, dalen dan naar het dal, waar we gezamenlijk de klim van 12 kilometer beginnen. Er wordt stevig doorgefietst, zelf kies ik er voor om op de souplesse op de top te geraken. Daar zitten bij aankomst al een aantal op ons te wachten. Even een paar foto's een lekkere koude cola op het terras en dan weer terug naar Valloire. Alloys weet veel gewicht in de schaal te brengen en komt hierdoor als eerste in Valloire aan. Het was bere gezellig zo samen te fietsen en we kijken al weer uit naar de dag van morgen.

DE DAG, vrijdag 22 juni 2012, waar we als deelnemers zo naar uitgekeken hebben. De wandelaars vertrekken al om 07.00 uur en de hardlopers om 08.30 uur. Ook zij lopen 3 plaatselijke rondjes, om aan de 21 kilometer te komen. Wij, de fietsers doen dit ook en worden op tijd weggeschoten door Tristan zelf. En dan zijn we er eindelijk aan begonnen. De ultieme klim van de Col du Galibier, die op zich best zwaar te noemen is. De klim is niet regelmatig, maar biedt wel in het onderste gedeelte ruimte voor herstel. Maar dan begint het ook werkelijk en is er pas rust als je aan de eerste verzorgingspost komt. Hier voorzien de dames Saskia, Manuela en Margo ons van de nodige versterkingen. En dan is het nog circa 7 kilometer naar de top.

Onderweg rapen we wandelaars en hardlopers op, waar we even contact mee hebben, door elkaar aan te moedigen. Dit typeert nog maar weer eens de sfeer onder alle deelnemers. Puik! En dan laat de berg zien waarom zij zo gevreesd wordt. Steil en enkel op de top een mogelijkheid van herstel. We worden letterlijk naar de top toe geschreeuwd. Het is er gezellig er is muziek en onder andere Tristan hangt je een echte medaille om en schud je de hand. De euforie over het behalen van de top is groots en dat mag ook. Na enkele foto's en warm aankleden begin ik aan de afdaling. Heerlijke beloning na die zware inspanning.

Na een verkwikkend bad en het inleveren van de fiets bij de vrachtwagen, gaan we na een kleine toespraak van Vera en Mariëtte, genieten van een eveneens goedgeorganiseerde barbecue, met salades, meerdere soorten vlees, vis en saté stokjes uiteraard. Een driewerf applaus voor de mensen van de catering. Om 19.30 uur volgt nog de mededeling dat er bijna een ton aan sponsorgeld is binnengehaald. Super en we hopen allemaal dat we deze mijlpaal nog voor 1 augustus zullen halen.

Tevens wordt bekend gemaakt dat we volgend jaar naar de Gavia zullen gaan om de Challenge te aanvaarden. Wat ons, Margo en mij betreft, zullen we weer van de partij zijn. Voor de uitdaging, de gezelligheid en uiteraard ook voor het primaire doel, de Kanjers voor Kanjers.

Zaterdagmorgen is chauffeur Raymond druk in de weer om iedereen die met de bus meegaat er voor 10.00 uur in te krijgen en dat lukt. We vertrekken op tijd, uitgezwaaid door de kerngroepleden en nog aanwezige deelnemers die ook met eigen vervoer reizen. De reis verloopt voorspoedig. Het beoogde tijdstip van aankomst bij de Radstake van 0.00 uur wordt dan ook exact gehaald. En dit ondanks het risico onderweg in Noord-Frankrijk, dat de brandstof zou opraken en we de bus hadden moeten duwen. In Luxemburg wordt er aan de grens getankt, warm gegeten, en aanvaarden we het laatste deel van de reis. Er stonden vele thuisblijvers op ons te wachten en er volgde een warm onthaal. Zelfs bloemen komen er aan te pas. Vele handdrukken en zoenen later gaan ook wij naar Zutphen terug, moe maar voldaan.

Tut kiekes zult wie moar zeggen!

Margo & Frans

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor