Ruud Hakstege: vleugels op Hemelvaartsdag

Het is kwart over vier (in de ochtend) en de wekker gaat al. Welk normaal denkend mens gaat nu uit bed op zijn vrije dag!? Maar ja, vandaag is mijn grote dag. De eerst beproeving na al weken lang getraind te hebben met de groep. Ik ga de Klim Classic in Maastricht fietsen. In eerste instantie dacht ik, dat is toch een tocht voor meer de echte Kanjers. Je weet wel, de Tristan Hoffman's van de wielerwereld. Maar nee, er zijn meer beginnende amateurs die deze beproeving aandurven.

Goed, grote tas mee met allerlei spullen waarvan ik achteraf dacht waarom ik het in vredesnaam heb meegenomen. Maar je weet nooit wat er op de dag allemaal kan gebeuren. 5.00 uur weg uit Eibergen en 2,5 uur rustig naar het mooie Limburg kachelen. Onderweg natuurlijk wel een paar keer stoppen, want het Lichaam wil toch zaken kwijt die om 4.15 uur nog niet op gang zijn gekomen. 7.30 uur aangekomen in Maastricht. De zenuwen beginnen toch al een beetje te komen. Ik kom al een paar andere Kanjers tegen die ook net zijn aangekomen. Toch wel makkelijk zo'n herkenbaar shirt! Nadat ik me aangekleed heb en helemaal volgepakt heb met ingrediënten waar je wel een hele week mee vooruit kunt, ga ik naar de start. Hier even snel aanmelden en dan nog maar een keer een sanitaire stop inlassen. Want daar moet je toch geen last van hebben onderweg. Ben net op tijd om de grote groep van 160 kilometer te zien vertrekken. Respect wie dit doet.

Op de achtergrond hoor ik Dolf Janssen zeggen dat er nog een paar minuten zijn voordat de start weer dichtgaat. Ik denk, ik kan wachten op een groep andere Kanjers of ik ga. Omdat ik het advies heb gekregen het rustig aan te doen in het begin, denk ik LET'S GO. Met knikkende knieën ga ik over de start en zie ik nog net in mijn ooghoeken dat Dolf Jansen er toch wel heel raar uit ziet. Nou de tocht is begonnen. Direct een groepje opgepakt die een heerlijk rustig tempo rijden. Het begin gaat lekker, geen bergen te zien en ik denk dit gaat easy. Maar ja na een paar kilometer. Daar is ie al, de eerste beklimming. Overal om me heen hoor ik: "Doe rustig aan, niet te snel." Dus ik denk, laat ik de adviezen maar oppakken en lekker rustig naar boven gaan. En ja ik kom boven, heerlijk gevoel en niet kapot. Ik heb nu al het gevoel alsof ik een overwinning behaald heb.

Hierna zijn we al gauw in België en komt de ene beklimming na de andere (althans voor mij dan, want voor de echte renners zullen het wel bultjes zijn). Doordat ik het rustig aandoe, kom ik eigenlijk zonder problemen elke berg wel over. Natuurlijk voel ik ze wel, maar het hersteld ook weer snel. Al heel snel zie ik in de verte een verschrikkelijk mooi tenue verschijnen. Het zijn 2 Kanjers. Ik besluit met hun mee te rijden, omdat ons tempo redelijk gelijk ligt. Gezamenlijk fietsen we door het mooie Belgische landschap. Ja ja, ik heb zelfs nog kunnen genieten van de omgeving, ondanks de zware inspanning.

Onderweg komen we nog een Kanjer tegen en met zijn vieren fietsen we naar het eerste pauzepunt. Hier doen we ons tegoed aan heerlijke hapjes en drankjes. Prima geregeld daar. In de pauze krijgen we te horen dat al heel snel na de pauze de beklimming komt van 15% stijging en waar onze tijd opgenomen wordt. De zenuwen spelen toch weer een beetje op. Maar ja we beginnen. Na een redelijk vlak parcours komen we aan. Als snel besluit ik met een mederenner dat de hoofdprijs niet voor mij is weggelegd. De poedelprijs is ook leuk. En dan komt die. Wat een beklimming. De aanloop is al steil, maar op de helft komt die hoor. Wat een KL..TE stuk. Ik dacht echt dit is het dan mijn Hemelvaart. Maar die vaart duurde erg lang. Menig renner stapt van de fiets en gaat lopen. Zo eigenwijs als ik ben denk ik, Ik ga niet van de fiets af. Ik zie de finish niet, maar net boven de top hoor ik iemand roepen: "Nog 100 meter." En nu krijg ik vleugels en ik zet nog even aan om met de duim opgestoken als een topmodel op de foto te komen. Ik heb het gehaald. Wat een overwinning, maar Jezus wat ben ik kapot.

Toch weer snel hersteld, en nadat iedereen van ons vieren boven is, gezamenlijk en met een behoorlijk tempo weer terug naar het dorpje. We besluiten om in het dorpje maar even een extra stop in te lassen, want een kopje koffie gaat er wel in na die inspanning. Na 15 minuten gaan we weer op stap en ik denk, nu zal het wel even wat rustiger worden. Maar nee. na nog geen één kilometer slaan we af en zie ik al weer een heel vervelend bergje opdoemen. En deze is lang. Heel lang. 3,1 kilometer klimmen om precies te zijn. Maar waar ik als een 'berg' tegenop zie, gaat eigenlijk heel erg lekker. Met een mooi tempo ga ik naar boven en ik sta van mezelf versteld dat het zo lekker gaat na die hele zware beklimming daarvoor. Bovenaan wachten we nog heel even totdat we weer compleet zijn.

Tot de volgende rustpauze is het weer genieten van de omgeving en fietsen we alleen maar bult op en bult af. De één iets zwaarder dan de andere. Vooral de stukjes naar beneden zijn ook wel lekker. Het schiet in ieder geval wel lekker op met de kilometers Enkele klimmetjes zijn verraderlijk. Dat heb ik dan niet in de gaten en als je dan verkeerd schakelt dan gaat de snelheid er wel heel snel uit. Bij 98 kilometer zijn we bij de laatste rustpauze. Hier nog even wat drinken en eten voor de laatste 19 kilometer (het werden er meer, 26 kilometer om precies te zijn). Ik hoor dat er geen beklimmingen meer zijn en dat we nu rechtstreeks naar Maastricht gaan. Op dit punt denk ik heerlijk, want de beentjes beginnen nu toch wel te branden. Maar wat schets mijn verbazing, nog geen 100 meter op weg en daar is ie dan, weer een beklimming. Het zal wel een hele kleine zijn, maar na al die kilometers ga ik het nu toch wel voelen. Maar ook dit haal ik en nadat we weer bij elkaar zijn gaan we in een heerlijk tempo naar Maastricht. Nog even genieten van de laatste mooie beelden van België en voordat ik het weet zijn we alweer in Nederland.

En dan eindelijk na 124 kilometer (althans dat gaf mijn fiets aan), de finish. Wat een heerlijk gevoel is dat. YES, ik heb het gehaald. Het ging boven verwachting. En gelukkig hebben alle trainingen toch nut gehad (bedankt Eddy). Bij de finish nog even napraten met de Kanjers die in grote getale aanwezig waren. En natuurlijk genieten van mijn eerste wielermedaille. Om 15.30 uur maar weer huiswaarts gekeerd. Onderweg nog wel even stoppen voor wat rek en strek oefeningen, want het waren net blokken beton. Aangekomen in Eibergen alles in geuren en kleuren verteld aan mijn Loop Kanjer. Maar om 22.00 uur ging bij mij toch echt de wekker uit. Heerlijk slapen en dromen van een geweldige dag.

Ik wil mijn mede Kanjers waar ik mee gefietst heb onwijs bedanken voor een geweldige dag en de steun die we hadden aan elkaar. Dus Erik uit Zutphen en de heren van BW Oost uit Doetinchem bedankt! In Frankrijk drinken we er 1, 2,3, 4... tich aantal op. En oh ja. Deze dag geeft de burger wel moet voor de echte Challenge in juni.

Succes allemaal met de voorbereiding!

Groetjes,

Ruud Hakstege

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor