,,Het brein heeft een doel nodig, althans dat van mij...''

Een beetje gedesillusioneerd zat ik begin oktober achter de computer na een mislukte poging me in te schrijven voor de l’Alpe d’HuZes. De site crashte ten tijde van mijn inschrijving en er bekroop me een gevoel van onbehagen. Na de voorwaarden van die Alpen onderneming dan nog maar eens goed te hebben bestudeerd, besloot ik mijn gevoel te volgen en niet nog eens te proberen me in te schrijven. Maar wat dan?

Na 13 jaar gestopt te zijn met koersen en totaal mijn fiets te hebben genegeerd, had ik immers in juni besloten eens te meten hoe dik de laag stof was die erop mijn fiets lag. Ik weet ook van mezelf dat ik, als ex-topsporter, een doel nodig heb. Althans mijn brein heeft dat nodig om tot actie over te gaan. Servais was al helemaal in zijn nopjes dat zijn vrouw eindelijk weer eens gezellig samen met hem zou gaan fietsen, dus die wist ook meteen hoe laat het was toen hij hoorde dat ik niet 6 keer l’Alpe d’Huez in 10 uur ging beklimmen. ‘Wat gaan we doen?’ dacht ook hij dus, waarschijnlijk beteuterd.

De verlossing was daar. Op een regenachtige ochtend, onderweg naar een of andere boeddhistischachtige alternatieve tuindecoratie gedoe (wilde de buurvrouw graag, jaja, dus ik ging mee. Ik had immers toch geen doel) belde Servais helemaal euforisch en buiten zinnen mij op. Hij had Vera gesproken..., of het dan geen idee was om de Tristan Hoffman Challenge te gaan rijden? Huh, dacht ik, de watte? Omdat ik net een verkeerde weg in was gereden en daardoor met telefoon tussen oor en schouder links om aan mijn stuur aan het draaien was, kreeg ik niet zoveel mee en zei snibbig dat ik over een uur thuis zou zijn. Dat werd een kleine twintig minuten... Ik heb dus altijd
gedacht, ook omdat mijn brein geen doel had en ik me er niet in heb verdiept, dat de THC een toertocht was voor het goede doel. Na eens even op de site te hebben gekeken en me liet informeren door Servais dat de Galibier nou niet tot de lastigste cols behoort (oh my god), besloot mijn brein ter plekke dat dit mijn doel zou worden.

Natuurlijk was ik wel op de hoogte dat het goede doel Kanjers voor Kanjers is en ben ik terdege op de hoogte van wat deze stichting allemaal doet en betekent voor anderen. Ik kan alleen maar trots zijn dat ik een aantal voortrekkers van deze stichting persoonlijk mag kennen. Ik ben dan ook als een gek aan de slag gegaan om brieven en mails te maken en rond te sturen om zoveel mogelijk sponsorgeld binnen te krijgen voor Kanjers voor Kanjers. Met het motto: Stel niet uit naar morgen wat je vandaag kunt doen, ben ik aan de slag gegaan en deze slogan zoveel mogelijk ook geventileerd naar mogelijke sponsoren. Die durfden niet eens meer uit te stellen, zeker niet als ik erbij vermeldde dat ik een mailtje krijg als ze gestort hebben en dus precies kan volgen of ze wel gedoneerd hebben. Beetje flauwekul natuurlijk. Een ieder die mij steunt en dus direct de stichting steunt, zijn op de hoogte van het goede werk wat Kanjers voor Kanjers doet en willen op deze manier graag allemaal hun steentje bijdragen.

Tuurlijk heb ik al een mooi bedrag bij elkaar gekregen. Dat betekent ook dat ik niet meer terug kan. Waaaaah... Ach het mooie ervan is ook weer dat mijn brein meteen maar heeft besloten de Col du Telegraphe ook maar te gaan beklimmen. 38 kilometer in 3 uur moet toch lukken? Zo gauw het goede weer er weer aan komt en de dagen weer wat gaan lengen, kan ik weer wat meer kilometers gaan maken. Nu blijft het nog bij 2 tot 3 keer per week trainen. Kan Servais zich weer verheugen op ouderwetse momenten op de fiets, zonder kinderen.

Ik hoop jullie allemaal gemotiveerd, in goede gezondheid en met een enorm sponsorbedrag te ontmoeten tussen de alpenreuzen.

Vriendelijke groeten, Natascha Knaven-den Ouden

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor