Eerste verkenning Télégraphe en Galibier

,,WOW! Hier moeten we gelijk aan de bak man!’’ Dat was zo’n beetje onze eerste reactie aan de voet van de Telégraphe toen we met de bus van John Theissen Tweewielers de bekende Alpenreus voor het eerst opreden. Op naar Valloire, het skidorpje aan de voet van de Galibier.

Het is dinsdag 27 september en vroeg in de frisse ochtend, maar met schitterende weersomstandigheden, als we afdalen vanuit Valloire naar de voet van de Télégraphe. Hier starten wij om de berg, gecombineerd met de Galibier, al fietsend zelf gaan verkennen en ervaren.

Samen zitten we in de auto met wat gezonde spanning de eerste berg met gepast respect van boven naar beneden te volgen door haar schitterende bos omgeving. Eenmaal beneden maken we ons klaar om de verkenning te fiets te beginnen. Ketting in sprayen, bidons vullen, wielerkleding aan, fotootje en succes wensen… Want er stond ons toch wel wat te wachten.

9.30 uur; na een klein aanloopje over de brug vanuit St. Michel de Maurienne is het ‘gelijk aan de bak’. Direct schakelen naar een lichter verzet dan dat we hier in de achterhoek gewend zijn. We hadden afgesproken dat we  beide ons eigen tempo zouden fietsen. De één met een compact en de ander met een triple verzet, hetgeen toch wel wat verschilt in de verhouding  tussen kracht en snelheid.

De Télégraphe begint vrij pittig met weinig herstel momenten. Hooguit een haarspeld bocht, maar niks te veel. Al fietsend, met armstukken en een windvestje, door de schaduw van de Telégraphe richting de top op 1566 meter. Des te prettiger zijn de zonnige stukken met af en toe al een prachtig stuk uitzicht op onder andere de snelweg, welke er vlak langs op loopt. Met wat verbazing zie je hoe snel je al een behoorlijke hoogte hebt gemaakt. Schitterend en een lekker gevoel! Wat hoger zit er even een herstel moment en schakelen we waarachtig even op voor wat versnelling. Echter, van korte duur om de volgende fase alweer te gaan aanvallen. Weer wat hoger komt de omgeving van de top al in zicht en wordt het redelijke goeie asfalt, nog beklad met namen vanuit de afgelopen tour, al meer door de zon verlicht. Hier komt tevens een mooi moment om rechts de diepte van ongeveer 1500 meter in te kijken. De snelweg is slechts een grijze lijn in het dal geworden.

Nog één bocht naar links en even staan op de pedalen voor een laatste aanzet naar de eerste top. Na ongeveer een uur fietsen met een gemiddelde van zo’n 7% en 12 kilometer afstand hebben we de eerste top bereikt. Een grote pop van stro verwelkomt je boven op de Télégraphe op 1566 meter hoogte. Hier wachten we elkaar even op om nog even een foto te schieten en samen de redelijk eenvoudige en overzichtelijke afdaling naar Valloire in te zetten. Opschakelen naar het grote blad en rollen maar, om tevens wat te herstellen. Windvestje en armstukken komen hier nog mooi even van pas om niet te veel af te koelen. Na zo’n 4 kilometer komen we het skidorpje Valloire binnen met links op de bergwand een optie voor verblijf.

Vanuit Valloire wordt de Galibier beklommen. Van hieruit lijkt het ons tevens een goed startpunt voor de Runners en Walkers. De Runners kunnen in en om Valloire tevens een ‘inloop’ ronde maken om de halve marathon te kunnen afleggen. 

Net buiten het centrum van Valloire en aan het begin van de Col du Galibier, zien we rechts nog een optie voor verblijf. De Galibier begint relatief rustig in stijging en is in het begin wat recht toe recht aan. Nadat we in een voorbij komend dorpje een weg op breking zijn gepasseerd, nemen we nog gauw even een reepje naar binnen voor het echte werk, want nu begint het toch wel weer serieus steiler en mooier te worden. Met de relatief lange rechtuit stukken al stijgend met zo’n 6 tot 7% komen de eerste zwarte bergwanden op je af. Hoe hoger hoe mooier!

Met nog 8 kilometer te gaan, wordt het er zeker niet makkelijker op. Heel even lijkt het hier, met de bocht om gaan, of je tegen een muur op moet. Hier zul je in een ritme moeten komen en is het te doen met respect voor de Runners en Walkers in ons achterhoofd.  Al gauw wat hoogte meters verder zien we hier een mogelijke pauze plaats om de beentjes te kunnen strekken en nog wat drank en voeding in te kunnen pakken. Vlak na de pauze komt de top visueel al in zicht en is er nog zo’n 5 kilometer af te leggen. Hier komen we tevens voorbij een schitterend monument  waar men letterlijk even voor moet gaan zitten. Het blijkt een eerbetoon aan Marco Pantani, een groot renner in de eind jaren 90 begin 2000. In 1998 maakte hij hier het verschil en won de Tour. Met de YouTube filmpjes in gedachten en een beetje fantasie zie je 'Il Pirata' voorbij fietsen.

Vanaf hier heb je constant zicht op de top en kun je je hierop gaan richten. Voor de supporters zijn deze laatste 5 kilometer een prachtig uitzicht en kan men de deelnemers goed zien aankomen om hen aan te moedigen voor het laatste deel van de Challenge. Vooral de laatste kilometer, met zo’n 9 tot 10%. Net als de Bonette, zit het venijn in de staart. Allemaal de moeite waard om na aankomst op de top vervolgens weer te kunnen genieten van een geweldig uitzicht. Hopende op goeie weersomstandigheden natuurlijk.

Aan alle aankomend deelnemers, heel veel succes met trainen, het is de moeite waard. Tot de Tristan Hoffman Challenge op 22 juni 2012: Col du Télégraphe en Galibier!

Groeten,
John Theissen en Marcel Piek

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor