Doné Nienhuis: “ Ga jij nog een keer? ”

30 jaar beoefen ik nu de hardloopsport en  verschillende uitdagingen ben ik hierin aangegaan. Echter, een bergpas hardlopend afleggen, dat had ik nog nooit gedaan.  Marathons, 24 uurs non-stop estafette of met een 8 man sterke estafetteploeg een ronde om het IJsselmeer van 380 kilometer afleggen.. Uitdagingen die ik persoonlijk nog altijd geweldig vind om aan te gaan. Zo ook de Stelviopas, een prachtige (extra) grote uitdaging, want hardlopen voor goede (kinder)doelen had ik nog niet gedaan.
Elke fanatieke sporter kent het gevoel van die prachtige herinneringen aan een sportieve uitdaging. Het euforische  gevoel als je dat ene doel of die ene uitdaging, soms niet haalbaar lijkt, waar je zoveel voor gelaten en getraind hebt, toch bereikt! Een heuse bergpas 21 kilometer lang alleen maar heuvel-op hardlopend afleggen, had ik mezelf sportief gezien nog nooit als doel gesteld.

Februari  2010 hoorde ik op de Lopersvereniging Groenlo van Bennie Geelink en Geert Milius voor het eerst over de Tristan Hoffman Challenge en het hardlopend afleggen van de Stelviopas in Italië.
Mijn conditie was op dat moment verre van optimaal, lang niet meer intensief getraind en tja, de jaartjes beginnen ook mee te tellen. “Is het wel verstandig mee te doen" vroeg ik me af?
Die twijfel werd al snel weggenomen. Op verzoek van enkele hardlopers om de groep af en toe te trainen, deed me besluiten aan de voorbereiding mee te doen. Zelf deelnemen zag ik (nog) niet zitten, eerst maar eens kijken hoe de trainingen verliepen. Grote vraag was: “wat staat ons werkelijk te wachten op de Stelviopas?” Hoe zwaar gaat die inspanning worden?  Niemand van onze had ervaringen opgedaan in het berglopen. De 21 kilometer op de Stelvio schatte ik net zo zwaar in dan het lopen van een hele marathon (42.195 km). Dat betekende sportief gezien voor iedereen zowel fysiek als mentaal grenzen verleggen. Hard trainen dus.
De voorbereidingen begonnen onder andere met trainingen in de Besselinkschans en het opbouwen van een goede duurconditie door middel van duurlopen. Het enthousiasme binnen de groep groeide snel en al gauw werd het af en toe trainen met de groep een regelmaat van 3-4 keer per week. De Besselinkschans werd al snel vervangen voor de Lochemse berg, vervolgens ’t Montferland (Hoch Elten) en de Holterberg. De Lochemse berg, een heerlijk terrein om te trainen, ’t Montferland met zijn aangrenzende Hoch Elten (bekend bij veel regionale wielrenners) en tot slot “De Holterberg” met zijn steile Motieweg. Ik kende ‘m nog die (E)motieweg, vele zweetdruppels zijn daar ooit op het wegdek beland. Mooie klimmetjes, maar of dit voldoende was voor de Stelvio? 

De groep individuele hardlopers en hardloopster groeide samen tot een leuke groep sportvrienden die met en voor elkaar hun sportieve grenzen verlegden. De Kanjers Bennie Geelink, Richard Koster, Emiel Koster, Jan Wieriks, Ap Scheers, Ad van Roosendaal, Rik Delsing, Robert de Boer, Ronald Gerritsen, Hans Averdonk, Martijn Obbink en Carla en Gerben Obbink, ze gingen er voor!

Door Rik werd er een website gemaakt, “Stelviorunners”, voor onze sponsoren en iedereen die ons wilde volgen. Diverse sponsoractiviteiten werden ondernomen door met name Martijn, Carla en Gerben Obbink om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor de goede doelen. Anneke, de vrouw van Ad, die bijna na elke heuveltraining met koffie klaar stond. Iedereen droeg zijn steentje bij. Na de training gezellig lunchen bij Radio Obbink in de kantine, waar Gerben eindeloos eieren stond te bakken voor de hele groep. Met regelmaat werd er bij iemand thuis wat gedronken, aangevuld met het nodige lekkers of samen een paar biertjes pakken op een terrasje. De sfeer was ontzettend leuk en op z’n tijd fanatiek. De vele trainingen wierp op mijn eigen conditie ook z’n vruchten af en ik besloot daarom om zelf toch deel te nemen aan de Challenge. Het ging lekker, waarom ook niet.

Na vele maanden voorbereiden reisden we dan eindelijk af naar het noorden van Italië, waar die immense berg op ons lag te wachten. We zaten met z’n allen in een leuk pension, erg gezellig, samen eten, koolhydraten stapelen, en ook nog een beetje trainen.  Niet te vergeten, het met z’n allen in het oranje gekleed aanmoedigen van het Nederlands voetbalelftal op tv daar. Ook de vuvuzela ontbrak niet. Een paar dagen voor de Challenge hadden een paar leden van de groep het parcours verkend, waarop Carla riep; “het is niet te doen, hier kom je echt niet hardlopend naar boven” . Een dag voor de Challenge hebben we zo’n 4-5 kilometer van het parcours gelopen als training. Verwachting:, het werd loodzwaar, geen meter vlakke ondergrond en het stijgingspercentage zakte je na een paar kilometer hardlopen al in de benen. Vooraf had ik mezelf tot doel gesteld om de beklimming in ongeveer 2 uur af te leggen, maar na de laatste training heb ik het toch maar bijgesteld naar 2.15 – 2.20 uur.

De grote dag brak aan! Eindelijk starten, eindelijk op weg naar de top waar we zoveel voor getraind hadden. Nog even een paar foto’s schieten met alle wielrenners en dan starten. Geen idee in welk tempo je het beste kon starten had ik me voorgenomen om de eerste 10 km ontspannen te lopen. Genieten van de omgeving en van wat de Challenge brengen zou. Na een tijdje werd ik door de eerste wielrenners ingehaald en werd het steeds gezelliger op het parcours. Leuke en sportieve reacties kwamen van wielrenners die je inhaalden. Zoals Jan Commandeur die even bij me bleef fietsen, mij wat te drinken aanbood, een praatje maakte en langzaam weer uit beeld verdween. Dat blijft me nog altijd bij. Leuk waren de reacties van enkele wielrennende Italianen die, buiten de Challenge om, ook de Stelvio aan het beklimmen waren en door mij werden ingehaald. Ze vielen van verbazing bijna van hun fiets en op z’n Italiaans kwam er een boel “getetter” los.
Na zo’n 15 kilometer klimmen begonnen de benen toch behoorlijk zwaar en pijnlijk aan te voelen. Heel langzaam werd je gesloopt door het onophoudelijk klimmen. Dan de top, steeds duidelijker werd hij zichtbaar, de ‘eindeloze’ rij van de 48 haarspeldbordjes loopt langzaam maar zeker richting bordje 10. Daarna wordt het wel makkelijker dacht ik, want dan is de finish nabij. Maar niets was minder waar, m’n benen voelden verdoofd en stram aan en werden alsmaar zwaarder.

Dan de finish! Ik ben er eindelijk! Mijn doel bereikt. Bijna misselijk wordend van de vette baklucht van braadworst en hamburgers boven op de berg wandel ik door naar de stand waar je je moest melden en de herinnering kon afhalen. Vraagt de vriendelijke dame in de stand; “ga je  nog een keer of stopt  je er mee?”……….. 
Ja ! Ik ga nog een keer!! Als is het dit jaar als coachend hardloper.
Tot 24 juni op Col de la Bonette!! Succes met de voorbereidingen allemaal.

Alle bovengenoemde Stelviorunners van de Lopersvereniging Groenlo haalden de eindstreep. Een geweldige prestatie waar iedereen trots op kan zijn. Het was een superleuke ervaring om samen met de wielrenners zo’n mooi doel te dienen.



Kanjers van groeten,
Doné Nienhuis

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor