Arjan Blanken:"Zo, laat die berg nu maar komen!"

Zo, laat die berg nu maar komen!
Zojuist heb ik samen met mijn vriendin wandelschoenen gekocht. Op advies van een vriendin kwamen we voor het kopen van deze schoenen in Lichtenvoorde terecht, aan de Varsseveldseweg; een plek waar we vele malen langs zijn gereden en nooit voor mogelijk hadden gehouden dat daar een schoenenzaak, die gespecialiseerd is in de wandelsport, was gevestigd. Een erg fanatieke verkoper, waarschijnlijk de eigenaar, adviseert ons niet alleen welke mogelijkheden er zijn maar bedreigt ons ook bijna als we toch tegen zijn advies in lijken te gaan. De andere verkoper, waarschijnlijk zijn vrouw, is veel rustiger (zou deze combinatie niet veel vaker voorkomen?).  Zij luistert naar onze wensen en lacht ons niet eens uit als we de antwoorden op haar vragen niet weten: Gaan jullie over asfalt lopen of door het zand/gras? Hoe steil is de berg waar jullie tegen op gaan lopen? En hoeveel kilometer lopen jullie die dag dan?
Marike en ik weten nog net dat de berg ergens in Frankrijk staat, in de buurt van Nice. Gelukkig vraagt niemand ons waar Nice precies ligt…  Ik heb van iemand gehoord dat de plaats St Etienne ook in de buurt ligt. Dat ken ik dan weer wel. Althans; Johnny Rep heeft er gevoetbald. Ze hebben veel groen in hun shirt zitten. Maar waar St Etienne nu precies ligt…? Geen idee. Maar het is toch ook niet belangrijk om te weten waar de berg ligt. En om te weten hoe steil deze is?
Want wij gaan namelijk niet fietsen of hardlopen. Wij gaan wandelen. En voor het wielrennen en hardlopen lijkt het me wel verstandig dat je traint. Maar wandelen? Wandelen kan iedereen. En als je moe bent, stop je even. En dan loop je weer door. Totdat je er bent. Zo ingewikkeld is dat toch allemaal niet?
In mijn vrije tijd vind ik het wel prettig om een wandeling te maken. Lekker in de natuur, even nergens aan denken (mijn record is toch wel zo’n drie seconden). Inmiddels heb ik al een paar behoorlijke wandelingen gemaakt. Mijn intentie is altijd om ongeveer 8 kilometer te lopen. Maar door een combinatie van mijn eigen overschatting (dat lusje loop ik er ook nog wel even bij) en mijn gebrek aan oriëntatievermogen (als ik deze afslag nu naar links neem, zal ik wel weer op die hoofdweg terecht komen) ligt mijn gemiddelde inmiddels zo rond de 15 kilometer. En dat op mijn afgetrapte Pumas, model Roma 68. En nergens last van hoor!
Maar die ene berg in Frankrijk…
“Dat is echt niet te vergelijken hoor. Dat is heel ander werk.” Dit heb ik de laatste tijd iets te vaak gehoord. Zou daar dan toch een kern van waarheid in zitten? Is het dan toch anders dan ‘gewoon maar doorlopen’? Zou het echt zwaar zijn? Is het dan toch een echte challenge?
Helemaal overtuigd ben ik nog niet. Maar voor de zekerheid hebben we dan toch maar vast een paar professionele wandelschoenen aangeschaft. Dan kan het daar in ieder geval niet aan liggen.

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor