Tristan Hoffman Challenge 2018 - After movie

Tristan Hoffman Challenge 2019 - Promo

THC 2015: hardloopster Ursula Nales

Ursula Nales heeft de Mont Ventoux al hardlopend bedwongen. Haar beleving van deze zware uitdaging heeft zij opgeschreven in een mooi, persoonlijk verhaal. Dankje wel hiervoor Ursula en natuurlijk zien we je graag bij de THC 2016.

Op 2e Kerstdag 2014 zat ik de krant te lezen, een artikel over de Tristan Hoffman Challenge 2015 de Mont Ventoux. Ik had al eerder vele verhalen gehoord van mensen van de LVG. Het leek mij wel erg leuk om een keer mee te doen. Er zei iets in mij, dat ik dit moest gaan doen. Ik vroeg de volgende dag of mijn zusje nog een goed voornemen had voor het nieuwe jaar. "Hoezo?", was haar antwoord. Nou, wat denk je ervan om de THC 2015 met mij te gaan lopen? Denk er eerst maar over, een paar dagen later was het antwoord er al en hebben wij in het oude jaar er één op geproost. 

In het nieuwe jaar zijn we al flink gaan trainen om in ieder geval al klaar te zijn voor de gezamenlijke trainingen. Deze startten half maart. Deze trainingen werden verzorgd door Jeroen Reintjes uit Didam. We hebben veel loopscholing gehad en kregen een schema mee om zelf te gaan trainen. Ik hield mij niet altijd aan het schema en trainde bij de LVG op zondag en dinsdag. Daarnaast trainde ik met mijn zus op duurloop en heuveltraining. Later zijn we vaker met de Challenge groep samen gaan trainen. Dit was een leuke en gezellige periode. 


Ik heb ook momenten gehad dat ik twijfelde aan mijzelf. Vragen zoals, doe ik wel genoeg, of waar sta ik, zit ik wel op niveau? We trainden om de 2 weken samen en daar hoorde ik wel dat het goed zat. Tevens is het goed om aan een wedstrijd mee te doen. Dat deed ik dan ook braaf. Wel grappig dat je dan ook nog met een prijs naar huis gaat. Dit had ik absoluut niet verwacht. Dit half jaar heeft mij wel verrast met mooie dingen, leuke leerzame trainingen, nieuwe mensen leren kennen, mooie omgevingen gezien (zo dicht bij huis) en vooral Plezier gehad!

Klaar voor de Ventoux???
Op dinsdag 23 juni vlogen wij, Kyra Geelink en haar vriendin Rianne Breitner, Marieke en ik naar Marseille in Zuid Frankrijk. Rianne gaat mee als supporter, zo leuk dat mensen dit doen! We hebben samen een auto gehuurd en vandaar naar Aubignan gereden. Dit duurde ongeveer 3 kwartier. Zo konden wij al op tijd genieten van het mooie weer en het zwembad.
De volgende dag, woensdag 24 juni, kwamen de rest van de sporters en gasten. Donderdag 25 juni zijn we samen met de auto de Mont Ventoux op gegaan om de berg te verkennen. Je wilt toch een beetje weten wat je te wachten staat. Jeroen Reintjes en Remco Veldhuis (fysio) hebben deze dag de berg gefietst. De weersomstandigheden waren prima deze dag, ongeveer 20 graden boven op de berg en in het dal een graad of 28, Prima toch? Leuk om te zien hoeveel mensen deze berg fietsen, lopen en zelfs skeeleren.

Na een onrustige nacht, en extra vroeg begin, begon de dag met een ontbijt om 6.00 uur voor de hardlopers. De wandelaars ontbeten al om 5.15 uur, zij vertrokken al met de bus om 6.00 uur naar de plaats Bedoin. Dit is het vertrekpunt van de Challenge, 21.4 km naar een hoogte van 1911 meter. Wij hardlopers vertrokken om 7.30 uur met de bus naar Bedoin, en we startten iets over 8.00 uur. De fietsers vertrokken vanaf het vakantiepark en vertrokken om 8.30 uur vanuit Bedoin.

We hebben een kleine warming-up gedaan, daarna zijn we gestart. De eerste km’s waren vals-plat, en was een prima ,,opwarmer’’. Een gemiddelde percentage van ongeveer 5%. Dat is goed te doen. Een paar km later komen we in een bosrijke omgeving, erg mooi, maar veel vliegen! Daar werd het stijgingspercentage wat meer, het kon wel oplopen tot 11%. Ik liep met Marieke, Chantal en Christiaan. Het ging lekker samen op en we werden om de paar km goed verzorgd door Kitty. Ook reden er een paar motoren die ons mobiel kon voorzien van water. Fijn dat dat geregeld is. Doordat je in het bos loopt heb je niet door dat je een berg beklimt, los van de steile wegen. Bij de 2e post rond de 9,5 km ging Chantal Papen door met de fiets. Wij liepen met 3 personen door. Ging erg lekker, alleen zagen wij even geen waterpost meer. Totdat we er echt last van kregen, het was erg warm en de bomen werden minder, dus nog meer zon en warmte op ons hoofd. Ineens kwam daar één van onze motorrijders, die voorzag ons van flink wat water en we konden ons lekker verfrissen, nek, polsen, rug heerlijk!! Verder met de klim, de bomen verdwenen en we zagen het restaurant Chalet Reynard in beeld, de 3e post. Hier stonden een paar leden van de band Kaliber, die ook mee zijn, een mooi potje muziek maakten, erg gezellig. Nog even wat drinken, een paar vragen beantwoorden, en weer verder. Dit moet toch lukken?

Als het zo door gaat als hiervoor, ben ik dik tevreden. De berg is kaal en het is warm. Mijn ademhaling gaat niet zoals het moet, sneller en onregelmatig. Dit was rond de 18 km. Christiaan probeerde mijn rug en romp recht te rekken, en zo mijn ademhaling rustig te krijgen, onder uit je buik. Ik weet het, en het lukt weer. Zo dribbelden we door. Toch kwam de ademhaling weer in de knoop, ik zei tegen Christiaan dat hij verder moest gaan. Marieke is bij mij gebleven, we hebben nog even gewandeld, maar ook dat was niet prettig. Eigenlijk moet je even rustig herstellen, maar dat lukte niet, het was er zo warm en de berg is steil en we moesten gewoon verder. Weer een poging om de ademhaling rustig te krijgen, en de laatste km kwam in het zicht. Een mooie foto werd geschoten door Jurgen Pillen, prachtig hoor!! Maar ik moet nog een klein stukje. Ik kreeg de ademhaling niet goed met als gevolg dat mijn benen niets meer wilden doen wat ik wou. Dat is heel raar!!! Je blokkeert gewoon. Sabine roept nog een keer.. Je bent er bijna Us! nog een paar meter!! Anja Sturris aan de rechterhand en Marieke aan de linkerhand trokken mij verder. De laatste meters gingen wel weer, maar over de finish moest ik echt wel zoeken naar mijn adem. Toen ik deze normaal had, kreeg ik rillingen. Het leek wel koorts. Heel raar, dit had ik nog nooit meegemaakt. Later ging het wel weer, maar het duurde echt wel een paar uur voordat ik mij weer goed voelde. Ik heb het e.a. nagevraagd bij een kennis van mij die sportmasseur is, en hij gaf aan dat ik een hyperventilatie heb gehad. Dit gebeurd vaker op hoogte, warmte en inspanningen. Eigenlijk heb ik mijn Challenge niet mooi afgerond. Mensen om mij heen zeggen al dat ik het volgend jaar over moet doen????? Nou, wie weet??

Ik heb in ieder geval een mooie week gehad en heb los van mijn hyperventilatie een hele mooie loop/Challenge gehad. En dat moet ik zeker hoog houden. Ik zou het zo over doen en zou het ook iedereen aanbevelen om dit mee te maken.
Bedankt Marieke, sponsoren, organisatie, mede lopers, wandelaars, fietsers, vrijwilligers en supporters en natuurlijk mijn man Peter en de kinderen Dirk en Evi.


Een groet van Ursula Nales

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor